Το σύστημα μας θέλει ανήμπορους. Αδύναμους, μοναχικούς, χωρίς πίστη και γνώση. Μας θέλει να υιοθετούμε μασημένη την τροφή της σκέψης, αρκούμενοι στην ρηχότητα της και φοβούμενοι την εμβάθυνσή της. Αγνοώντας πώς στα βάθη κρύβονται τα θαύματα και στα ρηχά μόνο νεκρά κελύφη κοχυλιών και φύκια δίχως ζωή.
Γιατί ειμαι ενα λιοντάρι, που παντα πολεμώ.
Τη δίψα μου να σβήσω, για ολα αυτά
που πέρασαν και φύγανε για μένα.
Και για όλα αυτά που έρχονται και ήρθαν.
Και για όλα αυτά που έρχονται και ήρθαν.
~
Χαμένο, σε μια ζούγκλα απο λόγια και κουβέντες,
κοιτώ στα μάτια οτι με πειράζει.
Το θάνατο γελώντας αψηφώ και στέκομαι μπροστά του,
δείχνοντας τα δόντια.
δείχνοντας τα δόντια.
~
Γιατί είμαι ενα λιοντάρι, που μόνο πολεμώ,
όσα ειναι δίπλα μου, μόνο για να ζήσω.
Στεκομαι, κοιτώ, θυμάμαι τα όσα με πείραξαν,
σφίγγοντας τα δόντια, που δεν είναι πια εκεί
φύγαν και χαθήκαν αφήνοντας σημάδια
που θα μείνουνε στο δέρμα χαραγμένα.
σφίγγοντας τα δόντια, που δεν είναι πια εκεί
φύγαν και χαθήκαν αφήνοντας σημάδια
που θα μείνουνε στο δέρμα χαραγμένα.
~
Γιατί ειμαι ενα λιοντάρι και σα λιοντάρι θα χαθώ,
στη ζούγκλα μεθυσμένο, από το αίμα όλων αυτών
που στα νύχια μου πέθαναν,
μια ζούγκλα που κάποτε αγάπησα
και τώρα πια με διώχνει..."
Οι ήρωες μιας πόλης.
Ήρωες οι οποίοι σε ενα εξαιρετικά αντίξοο οικονομικό περιβάλλον καλούνται να ευδοκιμήσουν, να εργαστούν, να ανακαλύψουν, να εφευρέσουν και τελικά να επιζήσουν. Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε που ζω. Στην Καβαλα, μια πόλη με εξαιρετικά πολλές προοπτικές, μια πόλη που εκπέμπει "φρεσκάδα", ομορφιά και ζωντάνια στην πλειοψηφία του έτους. Μια πόλη από την άλλη χαντακωμένη γενικά μεσα απο λάθος αποφάσεις, διοικητική αδράνεια, καρτέλο-ποίηση των παραγωγικών της δραστηριοτήτων και μονόδρομη εγκεφαλική στενότητα των κατοίκων της για παρα πολλα συνεχόμενα έτη. Μια πόλη η οποία εχει μερικά ξενοδοχεία ενώ έπρεπε να εχει πολλα, μερικές οργανωμένες πλαζ ενώ έπρεπε να εχει πολλές, μια πόλη της οποίας το μουσείο κρύβει θησαυρούς αλλα τους κρύβει τόσο καλα που ούτε οι τουρίστες της μπορούν να τους βρουν, μια πόλη που έπρεπε να φιλοξενεί την πλειοψηφία του ιστιοπλοϊκού τουρισμού της χώρας στο λιμάνι της με την αντίστοιχη βιομηχανία ανεπτυγμένη (επισκευές, πωλήσεις και υπηρεσίες) μια πόλη της οποίας τα καλα, χρονια δημοπρατούνται στους έχοντες βισμα, κονε και χρήματα και οτι όμορφο και καινούργιο παει να γεννηθεί πολεμαται κατα γενικη ομολογία. ( βλέπε πεζοδρομήσεις, λευκές νύχτες, λειτουργία τις Κυριακές η τις αργίες που εμφανίζονται κρουαζιερόπλοια κλπ) μια πόλη της οποίας η παλιά πόλη ειναι υπό εκμεταλλευμενη και η οποία αν υπήρχε σε ενα άλλο ευρωπαϊκό κράτος θα ήταν πηγή άντλησης εισοδήματος για πολλούς και τέλος μια πόλη πνιγμένη σε όμορφα κτίρια καπναποθήκες οι οποίες πεθαίνουν κάτω απο ανόητους, δυσκινητους νόμους και κανόνες που εξυπηρετούν καρεκλοκένταυρους δημοσίους υπαλλήλους στο να μην εργάζονται, να μην ενοχλούνται και να μην προτείνουν την όποια εκμετάλλευση τους (εμποδίζοντας μάλιστα όποια σκέψη αξιοποίησης) αφήνοντας τες να σαπίζουν απλωμένες μεσα στην πόλη.
Διαβάζω λοιπόν σήμερα ενα άρθρο για ήρωες άλλων πόλεων, άτομα όλων των ηλικιών οι οποίοι με τις ιδέες τους, γεμίζουν με μικρές επιχειρήσεις ολόκληρες πόλεις και δίνουν το δικό τους "ειμαι" το δικό τους "υπάρχω" και "εργάζομαι" στις κοινωνίες όπου δραστηριοποιούνται. Διαβάζω λοιπόν για μικρά μανάβικα που φέρνουν λίγα οργανικά προϊόντα σε μικρό χρόνο στο ράφι τους, διαβάζω για κιόσκια που υπηρετούν τουρίστες και κατοίκους απο το γυάλισμα των παπουτσιών τους μέχρι τη βόλτα του σκύλου τους και απο τη βοήθεια των ηλικιωμένων στα ψώνια μέχρι και την τουριστική ενημέρωση και ξενάγηση στην πόλη τους. (Σκέφτομαι παράλληλα τη διαδικασία αδειοδότησης ενός τέτοιου κιοσκιού στην πόλη μας και κλαίω απο τα γέλια) διαβάζω επίσης για επιχείρησης που φέρνουν την επαρχία στην πόλη, οργανώνοντας εκδρομές σε χωριά, περιηγήσεις στα βουνά και τις φυσικές ομορφιές των τόπων όπου δραστηριοποιούνται.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το μοναδικό τροχοπέδη στην εφαρμογή τέτοιων και άλλων ιδεών στην πόλη μας είναι το ίδιο μας το κράτος. Οι νόμοι και οι κανονισμοί, τους οποίους εμείς οι ίδιοι, οι γονείς και οι παππούδες μας δημιουργήσαμε και συντηρήσαμε επειδή έτσι τα βρήκαμε ή επειδή έτσι μας συμφέρει. Άλλωστε είναι προτιμότερο να παραπονεθείς ότι για όλα φταίει το κράτος από το να αλλάξεις τον πολιτισμό σου και τον τροπο σκέψης σου δημιουργώντας κάτι νέο.
Φέραμε τον ΕΟΤ στον τουρισμό μας και είδαμε χρόνια τώρα περιορισμούς, απαγορεύσεις και μονοπώλιο, το ακριβώς αντίθετο από το επιθυμητό αποτελέσματα. Όμως οι υπάλληλοι είναι εκεί, θεωρούν τους εαυτούς τους χρήσιμους, στηρίζουν τις όποιες αντίθετες με την παραγωγική αποτελεσματικότητα διαδικασίες και απαγορεύουν στους πάντες κάθε τι καινούργιο και καινοτομικό κάτω από μια νομική δικαιολογία του στυλ ¨ δε προβλέπεται ¨ ¨ απαγορεύεται ¨ ¨ δεν υπάρχει νομικό πλαισιο¨ κλπ. (Μέσα από τη δίκη μου εμπειρία με την North Star) παράλληλα βλέπουν ότι ο κόσμος πάει στο φεγγάρι, όμως κανένας προϊστάμενος δεν αναθέτει σε κάποιον αρμόδιο τη μελέτη προώθησης του αντίστοιχου τουριστικου πακέτου στη χώρα μας η την προσαρμογή της υπηρεσίας του στις νέες εξελίξεις. Σπηλαιολογικός τουρισμός; Αεροπορικές επιδείξεις; Αρχαιολογικες εξερευνήσεις; Αν και η χώρα διαθέτει άφθονα δε προβλέπεται η τουριστική τους αξιοποίηση και όχι μόνο αυτών αλλά και μυρίων άλλων πραγμάτων.
Να μιλήσουμε για την αρχαιολογία; Μια άλλη χώρα από το λιοντάρι της Αμφίπολης Θα είχε εισοδήματα, η δίκη μας χώρα το ¨ μπαζωσε¨ στην άκρη ενός δρόμου αφήνοντας κουτσές Μαρίες να χαράζουν επάνω του τον έρωτα τους και ας είναι ένα δημιούργημα φανταστικό. Η πρόσφατη γελοιότητα του τάφου στην ίδια περιοχή; Τα πάντα κάτω από τα μάτια μερικών, τίποτα διάφανο και ανοικτό και οι ανακοινώσεις με το σταγονόμετρο. Σε άλλη χώρα, ήδη θα κόβανε εισιτήρια και θα είχανε ανοικτή την διαδικασία έρευνας προς τον κόσμο δημιουργώντας ουρές, σαν αυτή έξω από τον καθεδρικό ναό του Γκαουντί στη Βαρκελώνη, όπου όλες οι εργασίες πραγματοποιούνται από επιστήμονες πίσω από γυαλί, όπου ο κόσμος μπορεί να ρωτήσει οτι θέλει κάποια στιγμή της ημέρας στους αναστηλωτές του ναού, να θαυμάσει τις Τεχνικες 3D printing και μα ενημερωθεί για τις εξελίξεις.
Σε λίγο καιρό, ο νέος μας κυβερνήτης, ανήμπορος μπροστά στον κυκαιωνα (μπέρδεμα) των προβλημάτων της χώρας ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει πάλι εκλογές ώστε να εκλέξουμε αυτόν που θα μας οδηγεί για αλλά τέσσερα χρόνια, ανάμεσα σε ημίμετρα, προσπάθειες βελτίωσης, αλλαγές νόμων και αλλά τέτοια τερτίπια στα ίδια και τα ίδια, αφήνοντας όποιον σκέφτεται σαν εμένα χαμογελαστό και λυπημένο αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι αυτή η χώρα θέλει απλά μια επανεκκίνηση σε όλα. Νέοι νόμοι. Νέες δομές και υπηρεσίες. Αποποινικοποίηση διαδικασιών, Ελευθερια επαγγελμάτων, δουλειά για όλους και όχι για μερικούς, αξιοποίηση της φύσης, της αγροτικής παραγωγής.
Είναι πολύ πιο βαθύ το πρόβλημα μας και δε λύνεται εύκολα και σίγουρα όχι με άλλους να αποφασίζουν για τη χώρα μας, όμως σε αυτή τη διαδικασία έρχεται το χρέος να μας ορίζει το τι και το πως θα γίνονται τα πράγματα σε αυτή τη χώρα από δω και μπρος.
Πρέπει να ανοίξουμε τα μυαλά μας και να δεχτούμε γεγονότα που μας τρομάζουν όπως, ναι θα υπάρχει ανταγωνισμός όταν δουλεύουμε. Θα πρέπει να βελτιώνουμε την εργασία μας σε καθημερινή βάση. Θα πρέπει να σεβόμαστε τον συνεργάτη μας. Θα πρέπει να ακούμε την αγορά μας.
Σαν επιχειρηματιες, η πλειοψηφία της στρατηγικής που επιλέγουμε σε αυτή τη χώρα είναι να κάνουμε την δουλειά που κάνει κάποιος άλλος καλύτερα η πιο πονηρά με τον βουλευτή ή τον άνθρωπο μας που ξέρει κάτι παραπάνω και να τον αφήσουμε πίσω. Δε θα έπρεπε όμως, όταν βλέπουμε κάποιον να επισκευάζει μια βάρκα, αντί να κάνουμε μεγαλύτερο εργαστήριο και να παρακαλάμε τον ΟΛΚ να μας στέλνει όλες τις δουλειές του με τάματα και μίζες (υποθετικό φανταστικό γεγονός) να φέρουμε νέες τεχνολογίες να πουλήσουμε σε αυτόν που φτιάχνει τη βάρκα; Να εισάγουμε νέες υπηρεσίες σχετικές με την βιομηχανία αυτήν αντί να πάρουμε από κάποιου τα χέρια τη δουλειά του;
Όλες οι οικονομίες που αναπτύχθηκαν ως τον 19ο αιώνα, βασίστηκαν σε αυτό το μοντέλο των συμπληρωματικών προϊόντων και υπηρεσιών. Έφτιαχνε η πόλη σου μια έκθεση (medica Düsseldorf ας πούμε) και γύρω από αυτήν την έκθεση, ξενοδοχεία, Ταξι, εστιατόρια, καντίνες, μαγαζιά με ρούχα, αξεσουάρ και αλλά ευδοκιμουσαν. Έφτιαχνε η πόλη σου έναν πόλο έλξης τουρισμού, βιομηχανίας, βιοτεχνίας και μετά όλοι όσοι ασχολούνταν με τον χώρο ευδοκιμούσαν και αυτοί.
Έκανε και η χώρα μας τη ΔΕΘ και γίναμε ανέκδοτο.
Μένουμε Ευρώπη; Ανοίγουμε τα μάτια μας, αλλάζουμε τα μυαλά μας και αντί να κάνουμε άλλο ένα καφέ στο κέντρο της πόλης απαιτούμε, συμβουλευόμαστε, παραπονούμαστε και δραστηριοποιούμαστε. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά και η άσκηση της απαθής συμπεριφοράς δε θα βγάλει κανέναν πουθενά. Όρμηξτε και φάτε τον τόπο νέοι επιχειρηματιες απαιτώντας επιτέλους αυτό που σας ανήκει, την Ελευθερια να εργάζεστε.
Ακούστε προσεκτικά τις προεκλογικές υποσχέσεις όλων αυτών των αποδεδειγμένα ανίκανων για την κυβέρνηση αυτής της χώρας και με το χέρι στην καρδιά άλλαξε τους όλους.
Καμία ψήφο σε κανέναν από τους ίδιους και τους ίδιους. Και οι τριακόσιοι έξω από τη Βουλή και ίσως κάτι να αλλάξει.
Θα αλλάξει όμως τελικά;
~ Το φωτογραφικό μου Blog ~
Είπα λοιπόν να φτιάξω ένα μέρος όπου θα μπορώ, να κρατάω όποια φωτογραφία μου αρέσει πολύ. Αυτό το μέρος θα το βρείτε εδώ:
http://pathsphotos.blogspot.com
- Fogelsvile, Upper Macungie, PA July 2015 -
Οδηγίες για τα πάντα, οδηγίες στα πάντα. Κανονισμοί και νόμοι ασφυκτικοί. Δε κατουράς έξω αλλά κουβαλάς πιστόλι. Δε τρέχεις στο δρόμο, αλλά πλακώνεις στις μπουνιές κάποιον που ενόχλησε τον κόσμο σου. Φαγητό παντού, συσκευασίες υπερβολικών τεμαχίων. Όλοι πίνουν κάτι συνεχώς σε άσπρο φελιζόλ με καλαμάκι. Οι περισσότεροι πίνουν κάτι light. Το παγωτό είναι περίεργο, σπάνιο αλλά πολυπόθητο. Οι άνθρωποι σπάνια γελάνε. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα και έχουν τα πάντα. Τα σούπερ μάρκετ δεν κλείνουν, δουλεύουν συνέχεια και οι ταμίες είναι γερασμένοι πολύ. Δε μπορείς να πάρεις πολλές μπύρες και από παντού. σου ζητάνε ταυτότητα για το ποτό. Μπορείς να πάρεις σφαίρες όμως. Όσες θες και ας είσαι 12. Τα παιδιά φοράνε τα βρακιά απ΄έξω και τα παντελόνια χαμηλά στα μπούτια. Φοράνε περίεργα καπέλα με ίσιο γείσο και ας είναι παν΄άσχημα. Τα αυτοκίνητα είναι τεράστια. Μεγάλοι χώροι. Υπάρχουν περίεργοι άνθρωποι παντού. Τα χωριά είναι όμορφα. Μέσα στη φύση, περιποιημένα, καθαρά. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί στην πλειοψηφία τους. Τα εστιατόρια είναι κλωνοποιημένα, όπως και το μενού τους. Οι σερβιτόροι είναι σαν ρομπότ. Λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Αν τους ρωτήσεις κάτι έξω από την ρουτίνα τους, τους παίρνει ώρα να κατέβουν στη γη και να επικοινωνήσουν. Συνήθως το κάνουν. Οι άνθρωποι δε φτιάχνουν ποτέ κάτι αν χαλάσει. Το αλλάζουν, γιατί αυτό είναι το εύκολο. Τα σούπερ μάρκετ έχουν πραγματικά τα πάντα και απ΄όλα. Εδώ που είμαι το καλοκαίρι κάνει ζέστη. Τα σπίτια έχουν πισίνες οι οποίες είναι άδειες. Οι πόρτες είναι κλειστές και όλοι είναι μέσα στο air condition. Οι γείτονες δεν μιλάνε μεταξύ τους. Είναι γενικά από τη φύση τους αντικοινωνικοί. Υπάρχει μια αλληλεγγύη. Ρώτησα για το ασανσέρ μέσα στο μετρό με το μωρό στην αγκαλιά μου και μου απάντησαν ταυτοχρόνως αυτός που ρώτησα και άλλοι πέντε. Ένας προσφέρθηκε να πάει να μου δείξει κιόλας (μου άρεσε). Όσο πιο μεγάλη η πόλη τόσο πιο μεγάλη η τρέλα. Οι άνθρωποι έχουν ρυθμούς που δεν αρμόζουν σε άνθρωπο αλλά σε μηχανές. Περπατάνε συνέχεια. Παντού κόσμος. Παντού κι ένας περίεργος. Παντού φύση, ακόμη και στις μεγάλες πόλεις. Οι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι. Οι δρόμοι στην επαρχεία συνήθως άδειοι. Έχουν πάρα πολλά φορτηγά. Έχουν πάρα πολλά κτίρια παντού. Πάρα πολλά εμπορικά κέντρα και πάρα πολλά εστιατόρια. Οι νύχτες είναι ίδιες. Σαν τις δικές μας. Ήσυχες, ζεστές, υγρές, με ήχους που αρμόζουν σε νύχτα. Δεν ζουν, περνάν τις μέρες τους σε μια ρουτίνα. Είναι όλοι τους χοντροί. Άκομψοι. Σπάνια βλέπεις κομψό άνθρωπο, παχουλό ή αδύνατο. Μοιάζουν γενικά. Είναι η συμπεριφορά που τους ομοιογενοποιεί. Οι μέρες ξεκινάν αργά. Γενικά η ώρα δέκα όλοι δουλεύουν. Ως αργά. Και τρώνε αργά. Και τρώνε πολύ έξω. Έχουν περίεργα δέντρα. Έχουν παντού ζωολογικούς και πάρκα. Παιδικές χαρές χωρίς παιδιά και χώρους φιλοξενίας άδειους, μοναχικούς. Τα σπίτια τους είναι γεμάτα. Δεν είναι καθαρά. Έχουν σκόνη, λεκέδες. Έχουν πράγματα ακίνητα. Τους έχει φάει η ρουτίνα, σε όποιο σπίτι και να πήγα. Τα μπάνια είναι περίεργα. Σκόνη θα δεις και στα ράφια στα εστιατόρια. Ο καφές τους δεν πίνεται. Όχι δεν πίνεται. Είναι ρόφημα καφέ και όχι καφές. Οι σταθμοί στο ραδιόφωνο παίζουν τη μουσική που πάντα ήθελα να ακούω. Οι διαφημίσεις τους είναι περίεργες. Έντονες. Πολλοί δεν ξέρουν που είναι η Ελλάδα. Πιο πολλοί δεν ξέρουν τι είναι η Ελλάδα. Κανείς δε σε κοιτάει περίεργα που είσαι ξένος. Φαντάζομαι πως έτσι είναι η ζωή εδώ.
Μικρέ φτωχέ αδερφούλη μου. Εσύ που δε γεννήθηκες ποτέ μα πάντα ήσουν εκεί και ΄γω σε βλέπω. Να μου μουτρώνεις όταν κάνω λάθος. Να μου γελάς όταν όλα είναι σωστά. μα δεν υπήρξες ποτέ και κανείς δεν σ΄έχει δει μα από μένα. Ήρθε η ώρα να σου μιλήσω. Να σου τα πω όλα ανοιχτά και ας με πονέσει.
Δε του έδωσα πολύ σκέψη γενικά. Δεχτηκα το γεγονός ως έχει όπως πολλα αλλά μεγαλώνοντας.
~
~
Σε λίγα λόγια στο πείραμα ενας τύπος είχε την ευκαιρία να μάθει να κάνει ποδήλατο με μια κατασκευή όπου το τιμόνι έστριβε απο την αντίθετη κατεύθυνση απο αυτή που το έστριβε ο χρήστης. Ήταν αδύνατο. Του πήρε 8 μήνες να μάθει να πηγαίνει ευθεια και μερικούς ακόμη να στρίβει. Στο γιο του πήρε σχεδόν 8 εβδομάδες. Ο αλγόριθμος που δημιουργήθηκε στο μυαλό του όσων αφορά τη χρήση ποδηλάτου έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε, σε 8 μήνες. Μετά απο αυτό το διάστημα, προσπάθησε να ανεβεί σε κανονικό ποδήλατο και έπεσε πάλι. Ο αλγόριθμος ήταν αλλαγμένος.
~
Του πήρε περίπου είκοσι λεπτά προσπάθειας να αλλάξει το μυαλό του τον τροπο χειρισμού του κανονικού ποδηλάτου.
Τι σημαίνει αυτο για μένα;
~
Κατ' αρχήν ότι μπορεί να είσαι άθλιος στα μαθηματικά αλλά οι εγκέφαλος σου άσσος στους αλγόριθμους. Κατα δεύτερον ότι αν προσπαθήσεις πολύ μπορείς να αλλάξεις τα πάντα επάνω στο μυαλό σου, στον τροπο που σκέφτεσαι, στους φόβους σου, τις συνήθειες σου.
Όλη μας η συμπεριφορά βασίζεται σε μια ομάδα αλγορίθμων όπου ο εγκέφαλος δέχεται τα δεδομένα τα αναλύει και σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αντιδρά. Φωτιά, χέρι, μακρυά αλλιώς αουτς. Αν το πολεμήσεις αρκετά, βάζεις στην άκρη τα σωματικά όπλα πόνος και ψυχικά φόβος και κρατάς το χέρι σου πάνω στη φωτιά όσο θέλεις πηγαίνοντας μετά στην μονάδα αντιμετώπισης εγκαυμάτων χαμογελώντας σχετικά με το ότι ναι είχα δίκιο.
Που είναι χρήσιμη αυτή η γνώση;
~
Μπορεί να μην είμαστε παιδιά αλλά ο εγκέφαλος μας ακόμη μαθαίνει και το καλύτερο; Μπορεί και αλλάζει τροπο σκέψης και αντιμετώπισης καταστάσεων. Τροποποιώντας τους αλγόριθμους, άλλους δύσκολα, άλλους εύκολα (ελπίζω) και αναπροσαρμοζοντάς τους στα νέα δεδομένα. Δεν είναι εκπληκτικό;
~
Το ποδήλατο αυτο είναι ενα πολύτιμο εργαλείο απόδειξης και στον πιο στενόμυαλο άνθρωπο ότι είναι ο χαρακτήρας του που κρατάει το μυαλό του στενό. Αυτο (το μυαλό του) είναι ενα εύπλαστο εργαλείο το οποίο με αρκετή δουλειά αλλά πάνω απ´ όλα με επιμονή προσαρμόζεται!
~
Στην πρόσφατη ιστορία με την αυτοκτονία του πιλότου της germanwings ο φονιάς, μελέτησε τρόπους για να αφαιρέσει τη ζωή του και αυτή των επιβατών του, αν και μόνο αν είχε πρόσβαση η του επιβαλλόταν αυτή η γνώση του ποσό εύκολα μπορείς να αλλάξεις τον αλγόριθμο με τον οποίο αντιμετωπίζεις το φόβο την απελπισία τη μελαγχολία και τη ζωή ίσως το έγκλημα να είχε αποφευχθεί. Ίσως. Γιατί αντίθετα σε ότι πιστεύω, η ψυχή μπορεί να είναι κυρίαρχη στην ύπαρξη μας και να υπερισχύει του μυαλού, αλλά μόνο αν την αφήνουμε. Αυτο δε το ξέρω. Αυτο που ξέρω είναι ότι αλλάζεις αν θέλεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεις τον τροπο. Και ο τρόπος είναι να σπάσεις τη συνήθεια, να βγεις έξω απο το μονοπάτι της σκέψης να καταριψεις τα τετριμμένα, να γυρίσεις το τιμόνι αριστερά και να πας δεξιά αλλά να μην πέσεις.~
 |
 |
 |
|
Αυτή η συσκευή μου άνοιξε έναν κόσμο μαγικό, μοναδικό. Διψούσα για γνώση, η οποία σήμερα δίνεται άπλετα στο διαδίκτυο, τότε όμως δεν υπήρχε πουθενά. Μερικά ξένα πανάκριβα περιοδικά όπως το γερμανικό Bravo είχαν λίστες με βαθμολογήσεις τραγουδιών και συγκροτημάτων αλλά η τιμή τους ήταν τόσο απαγορευτική που αν το ζητούσες από τους γονείς σου, για το πάρουν έπρεπε να στερηθούν φαγητό ένα πράγμα οπότε και δεν το έκανες. Κάθε Κυριακή όμως στην αγορά της καθιερωμένης Κυριακάτικης, ξεφύλλιζα το περιοδικό προσποιούμενος ότι θα το αγοράσω ( ή ότι μιλάω Γερμανικά...) σε μια σελίδα μόνο, αυτή των Charts.
 |
 |
Ο Μιχάλης μου μετέδωσε μια φοβερή αγάπη για την μουσική. Λίγο καιρό αργότερα έφερε στο σπίτι μας το πρώτο cd player της Philips. Το οποίο "έδεσε" ο πατέρας μου στο τότε ηχοσύστημα μας το οποίο ήταν ένα technics, ακριβώς όπως φαίνεται στις φωτογραφίες παρακάτω. Ο πρώτος δίσκος μας, Bonnie Tayler Angel Heart. (Πρέπει να το άκουσα πάνω από 300 φορές λόγο ποιότητας ήχου η οποία ήταν πραγματικά απίστευτη για την εποχή)
 |
 |
 |
Περίμενα πως και πως το μηνιαίο ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όχι για τίποτα άλλο, για να έχω λίγο χρόνο στο δωμάτιο μουσικής του θείου μου. Ένας κόσμος μαγικός. Εκείνος μας αγαπούσε πάρα πολύ και το έδειχνε με την παραμικρή ευκαιρία, εγώ όμως το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν η μουσική. Τα εξώφυλλα των δίσκων, οι καινούργιες μαγνητοταινίες, κασέτες με εξώφυλλο και περιεχόμενα, ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις και κάθε ανακάλυψη μουσικής απλά συγκλονιστική. Θυμάμαι να δακρύζω όταν άκουσα για πρώτη φορά ας πούμε το The Wall από κάτι τεράστια ηχεία και καμία μαμά να φωνάζει χαμήλωσέ το στο δωμάτιο μουσικής του θείου μου. Θυμάμαι την ανατριχίλα σε όλο μου το σώμα την πρώτη φορά που άκουσα B.B.King, στον χαμό του οποίου έκλαψα πριν από λίγες μέρες και ας ήτανε μεγάλος. Εγώ μαζί του μεγάλωσα.
| ~ | | ~ |
Ο Μιχάλης Παπαθανασίου είναι γεννημένος το 1947 τον Αύγουστο. Είναι ο πιο κουλ θείος του κόσμου και είναι ο δικός μου θείος. Ο αδερφός του πατέρα μου στον οποίο χρωστάω το 90% του ότι είμαι σήμερα, γιατί η μουσική με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Η μουσική του θείου μου.
Σε κάθε ταξίδι, κάθε στιγμή, στο μυαλό μου παίζει ένα τραγούδι, κάποιο από όλα αυτά που χάρη σε σένα έχω ακούσει.
Μιχάλη, σ΄αγαπάω, σε ευχαριστώ!
| ~ |  |
~ |
Του παιδιού ο πρώτος ήρωας είναι ο πατέρας του. Τι ευθύνη.
Οι αναμνήσεις μου από την σχέση μου με το πατέρα μου σήμερα δεν είναι και ιδιαίτερα γοητευτικές. Έζησα όλη μου τη ζωή με έναν διπολικό άνθρωπο. Ένα άνθρωπο που ποτέ δεν ικανοποιούνταν με τίποτα. Έναν άνθρωπο απαιτητικό από τη ζωή του αλλά και τη δική μου. Έζησα καταστάσεις δύσκολες αλλά και όμορφες. Ταξίδεψα πολύ μαζί του, για αρκετό καιρό γνώρισα τα πρώτα μου πράγματα ταυτόχρονα με αυτόν. Δούλεψε πολύ. Πάλεψε πολύ. Η ζωή του φέρθηκε σκάρτα από νωρίς. Δεν υπάρχει κατάντημα χωρίς αίτιο.
Η διπολική διαταραχή είναι κατάντημα, αλλά υπάρχει πίσω από αυτήν μια απόλυτη δικαιολογία. Καταστάσεις που ζεις των οποίων το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι κανένα άλλο από το να γίνεις διπολικός. Ο χαμός του δικού του πατέρα, οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας, το βάρος που πέφτει στην πλάτη σου και δεν μπορείς να το σηκώσεις, μια μάνα με τα δικά της προβλήματα, ένας αδερφός με δυσκολίες. Η ζωή γενικά. Είναι όλο αυτό το απόλυτο νόημα της απάντησης στην ερώτηση "τι έχει συμβεί": Life happened! Η ζωή έχει συμβεί.
~
Θυμάμαι την απογοήτευση που ένιωσα μεγαλώνοντας όταν κατάλαβα ότι ο πατέρας μου ήταν ένας απλός άνθρωπος. Με αδυναμίες, με φόβους, με ιδιοτροπίες. Θυμάμαι την κατάρρευσή του μπροστά στο θάνατο, την απογοήτευσή του μπροστά σε αποτυχίες. θυμάμαι βέβαια και την άπλετη αγάπη που δέχτηκα σα παιδί και το γεγονός ότι μέσα από τις πράξεις του, τη δουλειά του και τον κόπο του ποτέ μα ποτέ δε μου έλειψε τίποτα απολύτως.
~
Δε μπορώ να ξεχάσω τη στιγμή της μεταμόρφωσης στα μάτια μου όμως, της μετάλλαξης αυτού του ανθρώπου που νόμιζα ότι μπορεί και σπάει πέτρες, αυτού του ήρωα που στο μυαλό μου τα έβαζε με θηρία και τέρατα, σε ένα απλό άνθρωπο όπως όλους μας. Όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει μαζί σου και η λογική σου, η οποία συνήθως σου καταστρέφει τα όνειρα, τα οποία με τη σειρά τους βασίζονται συχνά στην αντίπερα όχθη της, αυτή της φαντασίας. Σαν παιδί, στο μέλλον θα είσαι ο ροκάς, αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο. Θα βοηθάς, θα τρέχεις σαν τον άνεμο, θα βρεις την λύση στην πείνα και την φτώχια. Κάθε μέρα που περνάει, ένας μύθος καταρρίπτεται και μια πτυχή του πραγματικού σου εαυτού απλά εμφανίζεται, εμποδίζοντας τα όνειρα σου και την φαντασία σου από το να πραγματωθούν. Θέλεις δε θέλεις μεγαλώνεις και αυτό σου απαγορεύει πράγματα, ματιές, όνειρα, έρωτες, περιπέτειες, ζωή.
Δεν είναι ούτε το ρυτιδιασμένο γεμάτο φακίδες δέρμα ούτε το έμπειρο βλέμμα που σε κάνει μεγαλωμένο, ώριμο, ηλικιωμένο. Είναι τα προβλήματα και οι καταστάσεις που καλείσαι να λύσεις και να αντιμετωπίσεις. Αυτό σε μεγαλώνει και σε γερνάει και ας είσαι ακόμη παιδί. Ένας καρκίνος κοντά σου, μια οικονομική αποτυχία, μια πτώχευση, μια απώλεια σε κάποιον που αγαπάς ή νοιάζεσαι θα σε μεγαλώσει θες δε θες. Όλα αυτά, αν πρέπει να σταθείς μπροστά τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σε γεράσουν και ας είσαι μόνο είκοσι χρονών.
~
Ο πατέρας. Δε θα καταλάβεις ποτέ τι γίνεται στο μυαλό του αν δεν φορέσεις τα παπούτσια του. Αν δεν γίνεις σαν αυτόν. Αν δεν αγκαλιάσεις σάρκα και οστά δικά σου, η αυτά που σου χάρισε η μοίρα σου.
~
Σήμερα που είμαι και εγώ πατέρας τριών, βλέπω παιδικά ματάκια ηρωοποίησης με τη σειρά μου. Πραγματικά, δεν υπάρχει κάτι που δε μπορώ να κάνω για τις κόρες μου. Κολλάω υλικά που δεν κολλάνε με την πιο γερή κόλλα και επισκευάζω ότι χαλασμένο υπάρχει στον πλανήτη τους αλλά και αυτόν των φίλων τους. Τρέχω πιο γρήγορα από τον άνεμο, είμαι ο ροκάς τους, ακούω την πιο τέλεια μουσική, οδηγάω υπέροχα και στον αφρό όλων αυτών, έχω και μαγικές δυνάμεις.
Στην κούνια είμαι ο καλύτερος σπρώχτης, στο κρυφτό κρύβομαι για πάντα αν θέλω, στο κυνηγητό δεν με πιάνει κανείς. Κάνω τέλειο ποδήλατο, ετοιμάζω φανταστικό παγωτό και διαλέγω τις καλύτερες ταινίες. Διοργανώνω τις καλύτερες διακοπές και τα πιο όμορφα ταξίδια, σαν φωτογράφος είμαι απλά φανταστικός. Βάφω, ζωγραφίζω και χειροτεχνώ απλά τέλεια. Στο τέλος όλων αυτών και αφού πέσει το τελευταίο φιλί για καληνύχτα απλά λιποθυμάω από την κούραση, παραδίδοντας την κόκκινη μπέρτα του σουπερ μπαμπά στην ντουλάπα, φορώντας τη μάσκα του απλού ανθρώπου, πίνω την μπίρα μου και εγώ στον κόσμο των θνητών ως ένας απλός, λιτός και απέριττος ανθρωπάκος.
~
Τα προβλήματά μας είναι πολλά. ίσως πιο πολλά και αν μη τι άλλο πιο πολύπλοκα από αυτά των γονιών μας. Παλιά τα παιδιά κινδυνεύανε από μολύνσεις και ίσως κακή διατροφή και ασιτία η κάτι άλλο, σήμερα οι κίνδυνοι που διατρέχουν τα παιδιά μας είναι αμέτρητοί. Παιδόφιλοι, απαγωγείς, διακινητές οργάνων, ναρκωτικά, διατροφή, αρρώστιες, διδασκαλία, μόρφωση, διαδίκτυο και χιλιάδες άλλες λίμνες άρρωστων και μη ελεγχόμενων καταστάσεων και προβλημάτων υπάρχουν άπλετες γύρω μας να τα πνίξουν έτσι απλά, χωρίς φαμφάρες και θόρυβο μέσα σε μια νύχτα.
~
Τι να σκεφτείς, από τι να προετοιμαστείς και πόσο να σκεφτείς και ξεφυσήξεις ; Αν εσύ φοβήθηκες όταν πρώτο είδες το πρεζάκι στην οδό Ναυαρίνου φοιτητής, αυτά σήμερα βλέπουν στο δωμάτιό τους σημεία και τέρατα.
~
Η κουρτίνα θα πέσει νωρίς και ενώ μέσα μπήκε για μπάνιο ο σούπερ μαν, θα αποκαλυφθεί στα μάτια των παιδιών μου σύντομα ότι είμαι και εγώ ένας απλός άνθρωπος, όμως...
~
Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν φόβο να με κρατήσει μακριά τους και καμία κατάσταση να την αντιμετωπίσουν μόνα τους. Η δικιά μου σούπερ δύναμη θέλω να είναι το γεγονός ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους όσο μπορώ, με την ψυχή μου και το σώμα μου να δέχονται ότι βέλος έχει να τους ρίξει η ζωή και μακάρι να μου δοθεί ζωή και χρόνος να τα καταφέρω.
Εγώ είμαι...
~
I Am!
I am—yet what I am none cares or knows;
My friends forsake me like a memory lost:
I am the self-consumer of my woes—
They rise and vanish in oblivious host,
Like shadows in love’s frenzied stifled throes
And yet I am, and live—like vapours tossed
Into the nothingness of scorn and noise,
Into the living sea of waking dreams,
Where there is neither sense of life or joys,
But the vast shipwreck of my life’s esteems;
Even the dearest that I loved the best
Are strange—nay, rather, stranger than the rest.
I long for scenes where man hath never trod
A place where woman never smiled or wept
There to abide with my Creator, God,
And sleep as I in childhood sweetly slept,
Untroubling and untroubled where I lie
The grass below—above the vaulted sky.
Είναι κάποια πράγματα που μου έχουν συμβεί στη ζωή μου που έχουν "καρφωθεί" στο μυαλό μου και η σκέψη τους με κάνει και νιώθω όμορφα, ζεστά, οικεία. Όπως ακριβώς είχα νιώσει εκείνη ακριβώς την στιγμή που μου συνέβησαν.
Ήταν κάπου πριν το 1986. Το θυμάμαι γιατί οι γονείς μου στο σπίτι μας αλλάξαν δωμάτιο. Δώσαν σε εμένα και την αδερφή μου το "μεγάλο" δωμάτιο του σπιτιού, μια κουκέτα στην μια πλευρά του τοίχου και ένα ζευγάρι από όμοια γραφεία το ένα δίπλα στο άλλο, από αυτά τα ψηλά που έχουν και τα ντουλάπια τους ενσωματωμένα. Ένα βράδυ λοιπόν, ο πατέρας μου γύρισε αργά όπως πάντα γύριζε αργά από τη δουλειά του κρατώντας μια τεράστια σακούλα, έχοντας στο πρόσωπό του ένα χαμόγελο πλατύ. Με δυο κοφτές κουβέντες μου είπε, "σου πήρα υπολογιστή".
Είχα χαρεί τόσο πολύ μα δεν είχα ιδέα τι μου είχε πάρει.
Τα κουτιά μυρίζανε περίεργα, δεν είχα πιάσει ποτέ ξανά στα χέρια μου κάτι παρόμοιο, όμως ότι συνέβαινε μπροστά μου εκείνες τις στιγμές γράφτηκε στο μυαλό και την ψυχή μου για πάντα.
Το περίεργο, καινούργιο "μαραφέτι" μου ήταν γκρι. Ένα ολοκαίνουργιο "Amstrad 464" με ενσωματωμένο κασετόφωνο στο πλάι, ένα κουτί με μια παιχνιδιάρικη εικόνα του στυλ "Ιντιανα Τζουνς" απ΄έξω και ένα βιβλίο για την γλώσσα προγραμματισμού Basic.
Εκείνο το βράδυ δε κοιμήθηκα. Δεν είχα απολύτως καμία ιδέα, ότι σε ένα τέτοιο κουτί θα ξόδευα σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή μου, μα όλα άρχισαν εκείνο το βράδυ.
Δεν μου ξύπνησε την περιέργεια απλά για τον κόσμο των υπολογιστών αυτή η πράξη του πατέρα μου. Μου άνοιξε τα μυαλά, διάπλατα. Η φαντασία μου είχε πετάξει στα ουράνια και αυτή πράγματι ήταν μια αρχή και μια αγάπη που δεν έσβησε ποτέ ως σήμερα.
Κατάφερα σχεδόν αμέσως να "τρέξω" το πρόγραμμα που μου αγόρασε, τοποθετώντας σωστά την κασέτα στο κασετόφωνο, ακούγοντας για ώρα τον ήχο των bytes έναν ήχο που άκουγα για ώρες για πολλές μέρες στη ζωή μου μέχρι να βγουν οι δισκέτες και προς μεγάλη μου έκπληξη, το πρόγραμμα ήταν παιχνίδι. To επονομαζόμενο Oh Mummy.
Ένας τύπος που με τα βελάκια του πληκτρολογίου και τα κουμπιά Z & Χ περιφερόταν μέσα σε μια πυραμίδα κυνηγημένος από λόγιο λόγιο μούμιες και άλλα. Μουσική, γραφικά αρχαία. Όμως εμένα αυτός ήταν ο κόσμος μου εκείνες τις μέρες.
Είχα βαλθεί να τα μάθω όλα. Ξεκοκάλισα το βιβλίο της basic και μέσα μερικές μόνο μέρες είχα την ικανότητα να αλλάζω χρώματα στο φόντο του υπολογιστή μου, να τον ρωτάω κάτι και αυτός να απαντάει, να του δίνω απλές μαθηματικές πράξεις και να μου τις λύνει και να φτιάχνω... αρχεία !!! Και όμως, ήθελε διάβασμα όλο αυτό και κάθε μέρα που περνούσε, μάθαινα και κάτι καινούργιο. Τελειοποίησα τα αγγλικά μου με αυτόν τον τρόπο. Μόνο για να μπορώ να αντεπεξέλθω στον προγραμματισμό έπρεπε να ξέρω καλά αγγλικά. Δεν υπήρχε κανένα περιοδικό σχετικά, καμία μορφή δικτύου ή εξωτερικής γνώσης. Ότι χρειαζόμουν να μάθω το μάθαινα μόνος μου, πειραματιζόμενος και γενικά με κόπο και πολύ απογοήτευση. Ήταν όλα μια πρόκληση.
Το καλοκαίρι εκείνο, το πειρατικό ραδιόφωνο ήταν στα "χάι" του και αν θυμάμαι καλά ο Θωμάς Γοργόνης έπαιζε τρομερά τραγούδια στον σταθμό του. Στους ήχους των U2 και άλλων, στον υπολογιστή μου έπαιζαν παιχνίδια όπως το Harier Attack ή το Back to school και το μόνο που μπορούσε να με σταματήσει από το να είμαι ευτυχισμένος ήταν μια διακοπή ρεύματος.
Δε σταμάτησα να αναβαθμίζω τον υπολογιστή μου από τότε. Κάθε χρόνο, ότι καινούργιο υπήρχε θα ήταν στο γραφείο μου, είτε από λειτουργικό, είτε από τεχνολογία. Δεν ήταν ποτέ μια φτηνή ιστορία όπως σήμερα. Κάποτε το να αποκτήσεις ένα ποντίκι, θυμάμαι ήταν κάτι ακριβό, οι σκληροί δίσκοι απλησίαστοι και την δουλειά μας την κάναμε με μαλακές δισκέτες, στην μία το λειτουργικό και στην άλλη τα αρχεία μας. Σήμερα, είμαι κάτοχος μόνο Mac υπολογιστών γιατί έτσι κατέληξα, χωρίς κανέναν άλλο λόγο. Περνάω το 80% του παραγωγικού μου χρόνου σε δυο ή τρεις οθόνες και δουλεύω και ζω μπροστά σε μια οθόνη στην πλειοψηφία του χρόνου μου, επειδή το διάλεξα και επειδή εκείνη την νύχτα ο πατέρας μου δεν μου έδωσε απλά ένα δώρο. Μου φύτεψε βαθιά μέσα στην καρδιά μια αγάπη.
Μακάρι να γίνω ο μισός μπαμπάς απ΄ ότι ο δικός μου στα παιδιά μου.
Σήμερα, τα παιδιά τα έχουν όλα εύκολα. Το ιντερνέτ το παίζουν στα δάχτυλα, τα τάμπλετ και οι κινητές γενικά συσκευές τους είναι οικείες και γνώριμες. Δεν έχουν ιδέα για αυτό το σκοτεινό λειτουργικό περιβάλλον το οποίο βρίσκεται πίσω από όλα αυτά τα χρώματα και τις εικόνες, όμως είναι άριστοι χρήστες όλων σχεδόν των δυνατοτήτων τους. Η τεχνολογία των παιχνιδιών έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα, η εξομοίωση, η τρισδιάστατη τεχνολογία και ποιος ξέρει τι άλλο, είναι πια απίστευτα. Είναι τιμή μου να ξέρω από που προήλθαν όλα αυτά και να είμαι και εγώ μέρος της ιστορίας της εξέλιξής τους ως χρήστης και παρατηρητής όλα αυτά τα χρόνια.
Και όλα αυτά τα χρωστάω στον πατέρα μου και εκείνη την νύχτα, που στερήθηκε για να μου χαρίσει έναν κόσμο φαντασίας, τεχνολογίας και απλά συναρπαστικό.
Σ΄ευχαριστώ μπαμπά.
