Μιχαλης

Όλοι μας οφείλουμε κάτι που είμαστε σε κάποιον. Ε λοιπόν εγώ θεωρώ τον εαυτό μου έναν καλό μουσικόφιλο. Με περιορισμένη γνώση στην θεωρία της μουσικής αλλά αστέρευτη αγάπη σε αυτή. Συλλέγω μανιωδώς μουσικά κομμάτια όλων των ειδών, αποθηκεύω σαν τον μέρμυγκα μουσικές για να τις ακούσω εκείνες τις ειδικές στιγμές που θα μπορώ να αφοσιώσω στην τέχνη αυτή τον χρόνο που της αρμόζει.Ήταν νωρίς του 1986, δε θυμάμαι ακριβώς αλλά κάπου μετά τα Χριστούγεννα όταν στο σπίτι ο πατέρας μου έφερε από την Θεσσαλονίκη ένα δώρο από τον θείο μου. Ένα ολοκαίνουργιο walkman της sony και μια κασέτα. Είχε καθίσει ο αγαπητός μου έως και σήμερα θείος Μιχάλης και μου έγραψε μουσικές αγαπημένες δικές του, της εποχής. Μέχρι και σήμερα θυμάμαι να υπάρχουν στην κασέτα οι Duran Duran, Spandau ballet, OMD, Van Halen και μεταξύ άλλων τον πολύ αγαπημένο μου Van Morrison. Αυτό ήταν, η συσκευή αυτή επικολλήθηκε επάνω μου για τα επόμενα τρία χρόνια σε σημείο παρεξηγήσεως. Αν σε κάποια παρέα δεν βλέπανε το walkman οι φίλοι δεν με αναγνωρίζανε. 

Αυτή η συσκευή μου άνοιξε έναν κόσμο μαγικό, μοναδικό. Διψούσα για γνώση, η οποία σήμερα δίνεται άπλετα στο διαδίκτυο, τότε όμως δεν υπήρχε πουθενά. Μερικά ξένα πανάκριβα περιοδικά όπως το γερμανικό Bravo είχαν λίστες με βαθμολογήσεις τραγουδιών και συγκροτημάτων αλλά η τιμή τους ήταν τόσο απαγορευτική που αν το ζητούσες από τους γονείς σου, για το πάρουν έπρεπε να στερηθούν φαγητό ένα πράγμα οπότε και δεν το έκανες. Κάθε Κυριακή όμως στην αγορά της καθιερωμένης Κυριακάτικης, ξεφύλλιζα το περιοδικό προσποιούμενος ότι θα το αγοράσω ( ή ότι μιλάω Γερμανικά...) σε μια σελίδα μόνο, αυτή των Charts. 

Θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο γιατί η πόλη μου είχε μουσική. Και είχα και τον θείο μου. Αυτός με την απίστευτη συλλογή του σε δίσκους και μαγνητοταινίες, το ραδιόφωνο μου να παίζει συνεχώς κομματάρες της εποχής, οι άδειες κασέτες να γράφονται ξανά και ξανά και τα μολύβια εκτός από μέσο γραφής να έχουν γίνει και γυριστήρια κασέτας, σημάδια της δικής μου νιότης. 

Ο Μιχάλης μου μετέδωσε μια φοβερή αγάπη για την μουσική. Λίγο καιρό αργότερα έφερε στο σπίτι μας το πρώτο cd player της Philips. Το οποίο "έδεσε" ο πατέρας μου στο τότε ηχοσύστημα μας το οποίο ήταν ένα technics, ακριβώς όπως φαίνεται στις φωτογραφίες παρακάτω. Ο πρώτος δίσκος μας, Bonnie Tayler Angel Heart. (Πρέπει να το άκουσα πάνω από 300 φορές λόγο ποιότητας ήχου η οποία ήταν πραγματικά απίστευτη για την εποχή)

Περίμενα πως και πως το μηνιαίο ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όχι για τίποτα άλλο, για να έχω λίγο χρόνο στο δωμάτιο μουσικής του θείου μου. Ένας κόσμος μαγικός. Εκείνος μας αγαπούσε πάρα πολύ και το έδειχνε με την παραμικρή ευκαιρία, εγώ όμως το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν η μουσική. Τα εξώφυλλα των δίσκων, οι καινούργιες μαγνητοταινίες, κασέτες με εξώφυλλο και περιεχόμενα, ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις και κάθε ανακάλυψη μουσικής απλά συγκλονιστική. Θυμάμαι να δακρύζω όταν άκουσα για πρώτη φορά ας πούμε το The Wall από κάτι τεράστια ηχεία και καμία μαμά να φωνάζει χαμήλωσέ το στο δωμάτιο μουσικής του θείου μου. Θυμάμαι την ανατριχίλα σε όλο μου το σώμα την πρώτη φορά που άκουσα B.B.King, στον χαμό του οποίου έκλαψα πριν από λίγες μέρες και ας ήτανε μεγάλος. Εγώ μαζί του μεγάλωσα. 

~

~

Ο Μιχάλης Παπαθανασίου είναι γεννημένος το 1947 τον Αύγουστο. Είναι ο πιο κουλ θείος του κόσμου και είναι ο δικός μου θείος. Ο αδερφός του πατέρα μου στον οποίο χρωστάω το 90% του ότι είμαι σήμερα, γιατί η μουσική με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Η μουσική του θείου μου.

Σε κάθε ταξίδι, κάθε στιγμή, στο μυαλό μου παίζει ένα τραγούδι, κάποιο από όλα αυτά που χάρη σε σένα έχω ακούσει. 

Μιχάλη, σ΄αγαπάω, σε ευχαριστώ!

~

~

Related Items 80 Μιχάλης Παπαθανασίου μουσική μουσικόφιλος ροκ