Φιλοι

Αν μπορούσα να κάνω ένα ταξίδι στο χρόνο και να πάω να με βρω μια Δευτέρα βράδυ του παρελθόντος, εκεί στο '90 με '91 ξέρω που θα με εύρισκα.

Λίγο μετά τις 20.30 θα ήμουν στο καφέ "μπαλάντα". Θα φορούσα ένα μαύρο τζάκετ τύπου fly, ένα άθλιο πουκάμισο καρό, τζιν και μαύρα doctor martens. 

Κάπου δίπλα μου θα ήταν ο Μάνος και θα έλεγε κάτι τελευταίο στην Κατερίνα, γιατί θα έπρεπε να φύγει γρήγορα, λίγο μετά το φροντιστήριο υπήρχε χρόνος μόνο για ένα φιλί. Εμένα η "δικιά" μου τότε θα είχε πρόβλημα να κατέβει καθημερινές, μόνο Παρασκευή και Σάββατο με τον αδερφό της. Ρουφώντας τις τελευταίες γουλιές του αποξηραμένου αφρού του φραπέ μας, θα βγαίναμε ως γνήσιοι cowboys να πάρουμε αυτός το Vfr του κι εγώ το Monstro μου να πάμε προς το Tifany's να παίξουμε μπιλιάρδο. Ως τις 11 και μετά σπίτι. Οι Δευτέρες τότε ήταν ωραίες. Δε μας ένοιαζε τίποτα. Γύρω μας παντού φίλοι. Χαμόγελα, κουβέντες, κόντρες. Θα ήθελα να πάω να με βρω. Να μου μιλήσω αν και είμαι σίγουρος ότι πρώτον, ο παλιός μου εαυτός θα έκανε ώρα να συνέλθει από το γέλιο με αυτό που θα έβλεπε και δεύτερο, δε θα πίστευε τίποτα από ότι είχα να του πω. Έτσι, κι εγώ από ζήλια γι΄αυτό που ζει τώρα στο τότε θα του έριχνα μια στα μούτρα και θα τον άφηνα μια εικοσαριά χρόνια να καταλάβει γιατί την έφαγε. 

~

Αν με δίδαξε ένα πράγμα, αυτή η κατάσταση που την ονομάσαμε "κρίση" είναι να αξιολογώ επιτέλους με πιο γήινα κριτήρια τους φίλους που έχω γύρω μου. Γήινα; Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, τα κριτήρια αυτά σήμερα μου μοιάζουν εξωγήινα, γι΄αυτό το λέω. Είχα γύρω μου ανθρώπους πολλούς σε όλη μου τη ζωή. Κάναμε τρέλες, δε λέω. Η ζωή μου πάνω σε μια σέλα με πήγε σε μέρη πολλά, σε καταστάσεις που το ξέρω πως δεν πρόκειται να ξαναζήσω. Δε θα ξεχάσω ποτέ τον πρώτο γύρο της Θάσου, με τα παπιά και την παλιοπαρέα μου τον χειμώνα, η τα πρώτα μπάνια χωρίς να έχουν καν κλείσει τα σχολεία με τις μηχανές στην Ηρακλείτσα και την Πέραμο στη ζούλα. 

Όλα μου τα νιάτα τα έζησα ανάμεσα σε "φίλους" σε ανθρώπους που τότε είχα ως δεδομένο ότι θα ζήσω μια ζωή στο πλάι τους, αλλά δεν είναι έτσι. Αυτά τα αδέρφια με τα οποία μεθύσαμε, αγαπήσαμε, καπνίσαμε, τρέξαμε, παίξαμε, γελάσαμε, σήμερα είναι ξένοι ασπρομάλληδες που ζούνε τη δικιά τους ζωή, κουβαλάνε το δικό τους σταυρό, άλλος μεγάλο κι άλλος μικρό και έχουν αλλάξει τόσο που τους γνωρίζω μόνο από την όψη. Οι παιδικοί μου ήρωες, ένας ένας, έχουν χαθεί. Οι πρωταγωνιστές όλων των περιπετειών μου έχουν νικηθεί από την ζωή και έχουν σκληρύνει, τόσο όσο χρειάζεται για να μη θέλεις να έχεις καμία σχέση μαζί τους πια. Μερικοί κρατήσανε λιγάκι από ΄κείνη την παιδικότητα, την αθωότητα, κι αυτό μέχρι να μιλήσει το ταίρι τους και να τους βάλει στη θέση τους, απλά με μια κουβέντα. Άλλοι, απλά δε θέλουν να θυμούνται τίποτα, ίσως τους φέρθηκε έτσι η ζωή, ίσως και όχι δεν ξέρω, μα όταν τους λες τα όσα περάσανε απλά σε κοιτάζουν, παγερά και αδιάφορα.

~

Αλλάζει ο άνθρωπος. Κάθε μέρα είναι και ένας μικρός Θάνατος. Κανείς μας δεν θα είναι ο ίδιος αύριο πόσο μάλλον σε μερικές χιλιάδες μέρες μετά. 

Βρίσκω δύσκολο να κατανοήσω τον μηχανισμό με τον οποίο επιλέγουμε να σκοτώσουμε τα παιδιά μέσα μας και να γίνουμε οι "μεγάλοι" που κοροϊδέψαμε και εμείς μικροί, αλλά συμβαίνει. Και αυτό με "τρώει", είναι το βάσανό μου.

Περάσανε από τη ζωή μου κάθε λογής άνθρωποι. Που βάζανε μπροστά το συμφέρον, τα λεφτά, τη φήμη, τον έρωτα, απλά άλλους και ποτέ εμένα. Εγώ μια ζωή κορόιδο απλά έδινα τον καλύτερό μου εαυτό και ότι είχα απλόχερα, για να χαμογελάνε. Πολλοί τα παίρνανε και πίσω από την πλάτη μου με "λέγανε" μαλάκα σε άλλους, κρατώντας κάτι δικό μου πάντα, πληρωμένο με δουλειά και κόπο. Ποτέ άλλωστε δε βρήκα στο δρόμο τα λεφτά για να αποκτήσω κάτι.

Την ιστορία αυτή την έζησα αρκετές φορές. Όχι γιατί είμαι χαζός, ή πλούσιος, ή απλά ένας βλάκας που πετούσε τα λεφτά του, αλλά γιατί δε με ένοιαζε. Αν κάποιος ήταν φίλος μου, θα έπαιρνε το αμάξι μου να πάει διακοπές, τη μοτοσικλέτα μου (ή τις), το φουσκωτό μου, θα του δάνειζα χρήματα, θα του χάριζα το κράνος που είχα δεύτερο και ένα σωρό άλλες πράξεις, περιμένοντας μια εκτίμηση ή ένα χαμόγελο ή ένα άγγιγμα στον ώμο για κουράγιο γιατί εγώ, για να σου δώσω σε θεωρούσα φίλο και άνθρωπο δικό μου. Προδόθηκα χίλιες φορές κι ακόμη μου συμβαίνει και αυτό με σκληραίνει. 

Η δουλειά μου πεθαίνει, το εισόδημά μου συρρικνώθηκε, βρέθηκα κι εγώ σήμερα να μετράω το πετρέλαιο και να σβήνω τις λάμπες στο σπίτι γκρινιάζοντας και πρόσφατα χρειάστηκα έναν φίλο. Κάποιον να με βοηθήσει σε ένα πρόβλημα σοβαρό και δυσεπίλυτο. Κάποιον να είναι εκεί.

Ήμουν σίγουρος για το ποιος θα με βοηθήσει, ποιος θα 'ναι στο πλάι μου αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει σχετικά με το ποιος θα μου γυρίσει την πλάτη. Εμπειρίες απίστευτες, μαθήματα ζωής μοναδικά. 

Τι είναι φίλος; Κοίτα γύρω σου και ψάξε αυτά:

- Η αληθινή φιλία απλά ζει. Δοκιμάζεται καθημερινά και ζει. Ο φίλος σου δε θέλει τίποτα από ΄σένα. Θέλει εσένα, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ΄σένα, έχει εσένα και έχει ότι χρειάζεται, χαίρεται όταν χαίρεσαι, λυπάται όταν λυπάσαι, αλλά και στα δυο είναι εκεί.

- Ο φίλος σου, κάνει να σε δει μέρες, μήνες, χρόνια αλλά άμα σε δει, νιώθεις πως δεν πέρασε ούτε μια μέρα...

Σε αυτήν την πλάση έχουν πεθάνει τόσες φιλίες όσοι και άνθρωποι. 

Έχοντας ένα φίλο, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ζεις.

~

Related Items Φιλία Φϊλοι