Του παιδιού ο πρώτος ήρωας είναι ο πατέρας του. Τι ευθύνη.
Οι αναμνήσεις μου από την σχέση μου με το πατέρα μου σήμερα δεν είναι και ιδιαίτερα γοητευτικές. Έζησα όλη μου τη ζωή με έναν διπολικό άνθρωπο. Ένα άνθρωπο που ποτέ δεν ικανοποιούνταν με τίποτα. Έναν άνθρωπο απαιτητικό από τη ζωή του αλλά και τη δική μου. Έζησα καταστάσεις δύσκολες αλλά και όμορφες. Ταξίδεψα πολύ μαζί του, για αρκετό καιρό γνώρισα τα πρώτα μου πράγματα ταυτόχρονα με αυτόν. Δούλεψε πολύ. Πάλεψε πολύ. Η ζωή του φέρθηκε σκάρτα από νωρίς. Δεν υπάρχει κατάντημα χωρίς αίτιο.
Η διπολική διαταραχή είναι κατάντημα, αλλά υπάρχει πίσω από αυτήν μια απόλυτη δικαιολογία. Καταστάσεις που ζεις των οποίων το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι κανένα άλλο από το να γίνεις διπολικός. Ο χαμός του δικού του πατέρα, οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας, το βάρος που πέφτει στην πλάτη σου και δεν μπορείς να το σηκώσεις, μια μάνα με τα δικά της προβλήματα, ένας αδερφός με δυσκολίες. Η ζωή γενικά. Είναι όλο αυτό το απόλυτο νόημα της απάντησης στην ερώτηση "τι έχει συμβεί": Life happened! Η ζωή έχει συμβεί.
~
Θυμάμαι την απογοήτευση που ένιωσα μεγαλώνοντας όταν κατάλαβα ότι ο πατέρας μου ήταν ένας απλός άνθρωπος. Με αδυναμίες, με φόβους, με ιδιοτροπίες. Θυμάμαι την κατάρρευσή του μπροστά στο θάνατο, την απογοήτευσή του μπροστά σε αποτυχίες. θυμάμαι βέβαια και την άπλετη αγάπη που δέχτηκα σα παιδί και το γεγονός ότι μέσα από τις πράξεις του, τη δουλειά του και τον κόπο του ποτέ μα ποτέ δε μου έλειψε τίποτα απολύτως.
~
Δε μπορώ να ξεχάσω τη στιγμή της μεταμόρφωσης στα μάτια μου όμως, της μετάλλαξης αυτού του ανθρώπου που νόμιζα ότι μπορεί και σπάει πέτρες, αυτού του ήρωα που στο μυαλό μου τα έβαζε με θηρία και τέρατα, σε ένα απλό άνθρωπο όπως όλους μας. Όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει μαζί σου και η λογική σου, η οποία συνήθως σου καταστρέφει τα όνειρα, τα οποία με τη σειρά τους βασίζονται συχνά στην αντίπερα όχθη της, αυτή της φαντασίας. Σαν παιδί, στο μέλλον θα είσαι ο ροκάς, αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο. Θα βοηθάς, θα τρέχεις σαν τον άνεμο, θα βρεις την λύση στην πείνα και την φτώχια. Κάθε μέρα που περνάει, ένας μύθος καταρρίπτεται και μια πτυχή του πραγματικού σου εαυτού απλά εμφανίζεται, εμποδίζοντας τα όνειρα σου και την φαντασία σου από το να πραγματωθούν. Θέλεις δε θέλεις μεγαλώνεις και αυτό σου απαγορεύει πράγματα, ματιές, όνειρα, έρωτες, περιπέτειες, ζωή.
Δεν είναι ούτε το ρυτιδιασμένο γεμάτο φακίδες δέρμα ούτε το έμπειρο βλέμμα που σε κάνει μεγαλωμένο, ώριμο, ηλικιωμένο. Είναι τα προβλήματα και οι καταστάσεις που καλείσαι να λύσεις και να αντιμετωπίσεις. Αυτό σε μεγαλώνει και σε γερνάει και ας είσαι ακόμη παιδί. Ένας καρκίνος κοντά σου, μια οικονομική αποτυχία, μια πτώχευση, μια απώλεια σε κάποιον που αγαπάς ή νοιάζεσαι θα σε μεγαλώσει θες δε θες. Όλα αυτά, αν πρέπει να σταθείς μπροστά τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σε γεράσουν και ας είσαι μόνο είκοσι χρονών.
~
Ο πατέρας. Δε θα καταλάβεις ποτέ τι γίνεται στο μυαλό του αν δεν φορέσεις τα παπούτσια του. Αν δεν γίνεις σαν αυτόν. Αν δεν αγκαλιάσεις σάρκα και οστά δικά σου, η αυτά που σου χάρισε η μοίρα σου.
~
Σήμερα που είμαι και εγώ πατέρας τριών, βλέπω παιδικά ματάκια ηρωοποίησης με τη σειρά μου. Πραγματικά, δεν υπάρχει κάτι που δε μπορώ να κάνω για τις κόρες μου. Κολλάω υλικά που δεν κολλάνε με την πιο γερή κόλλα και επισκευάζω ότι χαλασμένο υπάρχει στον πλανήτη τους αλλά και αυτόν των φίλων τους. Τρέχω πιο γρήγορα από τον άνεμο, είμαι ο ροκάς τους, ακούω την πιο τέλεια μουσική, οδηγάω υπέροχα και στον αφρό όλων αυτών, έχω και μαγικές δυνάμεις.
Στην κούνια είμαι ο καλύτερος σπρώχτης, στο κρυφτό κρύβομαι για πάντα αν θέλω, στο κυνηγητό δεν με πιάνει κανείς. Κάνω τέλειο ποδήλατο, ετοιμάζω φανταστικό παγωτό και διαλέγω τις καλύτερες ταινίες. Διοργανώνω τις καλύτερες διακοπές και τα πιο όμορφα ταξίδια, σαν φωτογράφος είμαι απλά φανταστικός. Βάφω, ζωγραφίζω και χειροτεχνώ απλά τέλεια. Στο τέλος όλων αυτών και αφού πέσει το τελευταίο φιλί για καληνύχτα απλά λιποθυμάω από την κούραση, παραδίδοντας την κόκκινη μπέρτα του σουπερ μπαμπά στην ντουλάπα, φορώντας τη μάσκα του απλού ανθρώπου, πίνω την μπίρα μου και εγώ στον κόσμο των θνητών ως ένας απλός, λιτός και απέριττος ανθρωπάκος.
~
Τα προβλήματά μας είναι πολλά. ίσως πιο πολλά και αν μη τι άλλο πιο πολύπλοκα από αυτά των γονιών μας. Παλιά τα παιδιά κινδυνεύανε από μολύνσεις και ίσως κακή διατροφή και ασιτία η κάτι άλλο, σήμερα οι κίνδυνοι που διατρέχουν τα παιδιά μας είναι αμέτρητοί. Παιδόφιλοι, απαγωγείς, διακινητές οργάνων, ναρκωτικά, διατροφή, αρρώστιες, διδασκαλία, μόρφωση, διαδίκτυο και χιλιάδες άλλες λίμνες άρρωστων και μη ελεγχόμενων καταστάσεων και προβλημάτων υπάρχουν άπλετες γύρω μας να τα πνίξουν έτσι απλά, χωρίς φαμφάρες και θόρυβο μέσα σε μια νύχτα.
~
Τι να σκεφτείς, από τι να προετοιμαστείς και πόσο να σκεφτείς και ξεφυσήξεις ; Αν εσύ φοβήθηκες όταν πρώτο είδες το πρεζάκι στην οδό Ναυαρίνου φοιτητής, αυτά σήμερα βλέπουν στο δωμάτιό τους σημεία και τέρατα.
~
Η κουρτίνα θα πέσει νωρίς και ενώ μέσα μπήκε για μπάνιο ο σούπερ μαν, θα αποκαλυφθεί στα μάτια των παιδιών μου σύντομα ότι είμαι και εγώ ένας απλός άνθρωπος, όμως...
~
Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν φόβο να με κρατήσει μακριά τους και καμία κατάσταση να την αντιμετωπίσουν μόνα τους. Η δικιά μου σούπερ δύναμη θέλω να είναι το γεγονός ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους όσο μπορώ, με την ψυχή μου και το σώμα μου να δέχονται ότι βέλος έχει να τους ρίξει η ζωή και μακάρι να μου δοθεί ζωή και χρόνος να τα καταφέρω.
Εγώ είμαι...
~
I Am!
I am—yet what I am none cares or knows;
My friends forsake me like a memory lost:
I am the self-consumer of my woes—
They rise and vanish in oblivious host,
Like shadows in love’s frenzied stifled throes
And yet I am, and live—like vapours tossed
Into the nothingness of scorn and noise,
Into the living sea of waking dreams,
Where there is neither sense of life or joys,
But the vast shipwreck of my life’s esteems;
Even the dearest that I loved the best
Are strange—nay, rather, stranger than the rest.
I long for scenes where man hath never trod
A place where woman never smiled or wept
There to abide with my Creator, God,
And sleep as I in childhood sweetly slept,
Untroubling and untroubled where I lie
The grass below—above the vaulted sky.
0 σχόλια :