Είναι κάποια πράγματα που μου έχουν συμβεί στη ζωή μου που έχουν "καρφωθεί" στο μυαλό μου και η σκέψη τους με κάνει και νιώθω όμορφα, ζεστά, οικεία. Όπως ακριβώς είχα νιώσει εκείνη ακριβώς την στιγμή που μου συνέβησαν.
Ήταν κάπου πριν το 1986. Το θυμάμαι γιατί οι γονείς μου στο σπίτι μας αλλάξαν δωμάτιο. Δώσαν σε εμένα και την αδερφή μου το "μεγάλο" δωμάτιο του σπιτιού, μια κουκέτα στην μια πλευρά του τοίχου και ένα ζευγάρι από όμοια γραφεία το ένα δίπλα στο άλλο, από αυτά τα ψηλά που έχουν και τα ντουλάπια τους ενσωματωμένα. Ένα βράδυ λοιπόν, ο πατέρας μου γύρισε αργά όπως πάντα γύριζε αργά από τη δουλειά του κρατώντας μια τεράστια σακούλα, έχοντας στο πρόσωπό του ένα χαμόγελο πλατύ. Με δυο κοφτές κουβέντες μου είπε, "σου πήρα υπολογιστή".
Είχα χαρεί τόσο πολύ μα δεν είχα ιδέα τι μου είχε πάρει.
Τα κουτιά μυρίζανε περίεργα, δεν είχα πιάσει ποτέ ξανά στα χέρια μου κάτι παρόμοιο, όμως ότι συνέβαινε μπροστά μου εκείνες τις στιγμές γράφτηκε στο μυαλό και την ψυχή μου για πάντα.
Το περίεργο, καινούργιο "μαραφέτι" μου ήταν γκρι. Ένα ολοκαίνουργιο "Amstrad 464" με ενσωματωμένο κασετόφωνο στο πλάι, ένα κουτί με μια παιχνιδιάρικη εικόνα του στυλ "Ιντιανα Τζουνς" απ΄έξω και ένα βιβλίο για την γλώσσα προγραμματισμού Basic.
Εκείνο το βράδυ δε κοιμήθηκα. Δεν είχα απολύτως καμία ιδέα, ότι σε ένα τέτοιο κουτί θα ξόδευα σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή μου, μα όλα άρχισαν εκείνο το βράδυ.
Δεν μου ξύπνησε την περιέργεια απλά για τον κόσμο των υπολογιστών αυτή η πράξη του πατέρα μου. Μου άνοιξε τα μυαλά, διάπλατα. Η φαντασία μου είχε πετάξει στα ουράνια και αυτή πράγματι ήταν μια αρχή και μια αγάπη που δεν έσβησε ποτέ ως σήμερα.
Κατάφερα σχεδόν αμέσως να "τρέξω" το πρόγραμμα που μου αγόρασε, τοποθετώντας σωστά την κασέτα στο κασετόφωνο, ακούγοντας για ώρα τον ήχο των bytes έναν ήχο που άκουγα για ώρες για πολλές μέρες στη ζωή μου μέχρι να βγουν οι δισκέτες και προς μεγάλη μου έκπληξη, το πρόγραμμα ήταν παιχνίδι. To επονομαζόμενο Oh Mummy.
Ένας τύπος που με τα βελάκια του πληκτρολογίου και τα κουμπιά Z & Χ περιφερόταν μέσα σε μια πυραμίδα κυνηγημένος από λόγιο λόγιο μούμιες και άλλα. Μουσική, γραφικά αρχαία. Όμως εμένα αυτός ήταν ο κόσμος μου εκείνες τις μέρες.
Είχα βαλθεί να τα μάθω όλα. Ξεκοκάλισα το βιβλίο της basic και μέσα μερικές μόνο μέρες είχα την ικανότητα να αλλάζω χρώματα στο φόντο του υπολογιστή μου, να τον ρωτάω κάτι και αυτός να απαντάει, να του δίνω απλές μαθηματικές πράξεις και να μου τις λύνει και να φτιάχνω... αρχεία !!! Και όμως, ήθελε διάβασμα όλο αυτό και κάθε μέρα που περνούσε, μάθαινα και κάτι καινούργιο. Τελειοποίησα τα αγγλικά μου με αυτόν τον τρόπο. Μόνο για να μπορώ να αντεπεξέλθω στον προγραμματισμό έπρεπε να ξέρω καλά αγγλικά. Δεν υπήρχε κανένα περιοδικό σχετικά, καμία μορφή δικτύου ή εξωτερικής γνώσης. Ότι χρειαζόμουν να μάθω το μάθαινα μόνος μου, πειραματιζόμενος και γενικά με κόπο και πολύ απογοήτευση. Ήταν όλα μια πρόκληση.
Το καλοκαίρι εκείνο, το πειρατικό ραδιόφωνο ήταν στα "χάι" του και αν θυμάμαι καλά ο Θωμάς Γοργόνης έπαιζε τρομερά τραγούδια στον σταθμό του. Στους ήχους των U2 και άλλων, στον υπολογιστή μου έπαιζαν παιχνίδια όπως το Harier Attack ή το Back to school και το μόνο που μπορούσε να με σταματήσει από το να είμαι ευτυχισμένος ήταν μια διακοπή ρεύματος.
Δε σταμάτησα να αναβαθμίζω τον υπολογιστή μου από τότε. Κάθε χρόνο, ότι καινούργιο υπήρχε θα ήταν στο γραφείο μου, είτε από λειτουργικό, είτε από τεχνολογία. Δεν ήταν ποτέ μια φτηνή ιστορία όπως σήμερα. Κάποτε το να αποκτήσεις ένα ποντίκι, θυμάμαι ήταν κάτι ακριβό, οι σκληροί δίσκοι απλησίαστοι και την δουλειά μας την κάναμε με μαλακές δισκέτες, στην μία το λειτουργικό και στην άλλη τα αρχεία μας. Σήμερα, είμαι κάτοχος μόνο Mac υπολογιστών γιατί έτσι κατέληξα, χωρίς κανέναν άλλο λόγο. Περνάω το 80% του παραγωγικού μου χρόνου σε δυο ή τρεις οθόνες και δουλεύω και ζω μπροστά σε μια οθόνη στην πλειοψηφία του χρόνου μου, επειδή το διάλεξα και επειδή εκείνη την νύχτα ο πατέρας μου δεν μου έδωσε απλά ένα δώρο. Μου φύτεψε βαθιά μέσα στην καρδιά μια αγάπη.
Μακάρι να γίνω ο μισός μπαμπάς απ΄ ότι ο δικός μου στα παιδιά μου.
Σήμερα, τα παιδιά τα έχουν όλα εύκολα. Το ιντερνέτ το παίζουν στα δάχτυλα, τα τάμπλετ και οι κινητές γενικά συσκευές τους είναι οικείες και γνώριμες. Δεν έχουν ιδέα για αυτό το σκοτεινό λειτουργικό περιβάλλον το οποίο βρίσκεται πίσω από όλα αυτά τα χρώματα και τις εικόνες, όμως είναι άριστοι χρήστες όλων σχεδόν των δυνατοτήτων τους. Η τεχνολογία των παιχνιδιών έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα, η εξομοίωση, η τρισδιάστατη τεχνολογία και ποιος ξέρει τι άλλο, είναι πια απίστευτα. Είναι τιμή μου να ξέρω από που προήλθαν όλα αυτά και να είμαι και εγώ μέρος της ιστορίας της εξέλιξής τους ως χρήστης και παρατηρητής όλα αυτά τα χρόνια.
Και όλα αυτά τα χρωστάω στον πατέρα μου και εκείνη την νύχτα, που στερήθηκε για να μου χαρίσει έναν κόσμο φαντασίας, τεχνολογίας και απλά συναρπαστικό.
Σ΄ευχαριστώ μπαμπά.
0 σχόλια :