Δεν υπάρχει στιγμή στην ζωή μου να χωρέσει τα δημιουργήματά τους. Είναι εξαιρετικά εμπορικοί, πραγματικά δημοφιλείς, εγώ όμως τους απεχθάνομαι. Ειδικά τώρα που είναι τόσο γηρασμένοι. Υπήρξε μια φωτογράφιση του Richards που πραγματικά με άφησε άφωνο με το κακο γούστο της και το απαίσιο βάψιμο του. Μια φωτογράφιση με απαίσιο στυλ. Μια φωτογράφιση που κάποιος ηλίθιος κακόγουστα υπέβαλε στον μέχρι και πριν απο αυτή συμβεί ήρωά μου Ψαραντώνη. Θεέ μου. Δε θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου τη μια και μοναδική φορά που τον είδα στα Σφακιά της Κρήτης, φοβερά φορτισμένος να παίζει μαγικά την λύρα. Να παράγει χιλιάδες χιλιάδων αρμονικών συχνοτήτων, ο συνδυασμός των οποίων με έκανε να δακρύσω, να χαρώ, να κουνηθώ, να απολάυσω και να αγαπήσω αυτόν και την Κρήτη του. Δε θα ξεχάσω τα μάτια του. Απόκοσμα. Ήρεμα. Ψύχραιμα. Τίποτα να θυμίζει ότι εκείνη τη στιγμή παίζει επιθετικά την λύρα. ''Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια, λυμασμένη, όλο με περιμένει και όλο την καρτερώ''. Έγινε ο προσωπικός μου ύμνος. Γιατί έχω μια τίγρη μέσα μου και εγώ. Και όλο με περιμένει. Και όλο την καρτερώ. Τρέφω τρομερή εκτίμηση στο πρόσωπο του λυράρη Ψαραντώνη. Λυπάμαι για την φωτογράφιση του περιοδικού. Ήταν κακή ιδέα να ντύσετε τον Ψαραντώνη Richards, ήταν κακή η συνέντευξη, ήταν απαίσιο να τον παρομοιάσετε με τον Jimi Hendrix της Ελλάδας, ήταν φρικτό αυτό που κάνατε. Εκμεταλευτήκατε ώ Αθηναίοι έναν καλό άνθρωπο για να πουλήσετε βλακείες. Γιατί μόνο αυτό πουλάτε. Και απορώ πως τα αντίστοιχα περιοδικά του εξωτερικού δε σας μυνήουν για τις κακόγουστες αντιγραφές σας. Απορώ πως συμφώνησες καλέ μου λυράρη και 'συ. Την ίδια εβδομάδα τρώγωντας σε Κρητικό εστιατόριο της Αθήνας, είδα/ άκουσα/ βίωσα το αφεντικό σε μια κατάσταση που δε μου άρεσε καθόλου. Καθως πρεπει κυρίες/ πελάτισες να ρωτούν λεπτομέρειες για την εμφάνιση του την παραδοσιακή και τη ζωή του ως Κρητικό, καθως πρέπει κύριοι να παινεύονται που τον είχαν στο τραπέζι τους και οι κυρίες τον απολάμβάνανε. Όπως κάποτε οι τσιγγάνοι είχαν τις αρκούδες. Και πάντοτε παρακαλούσα η αρκούδα να σπάσει τα δεσμά της. Τότε να δω την μαγκιά του τσιγγάνου. Αλλά ποτέ δεν έγινε. Όχι στη δικιά μου ζωή. Έτσι κατάλαβα ότι στις ημέρες του τίποτα που ζω, τα πάντα γίνονται για να πουληθούν βλακείες, και τελικά είχε πολλές αλήθειες το Fight Club και μάλλον πρέπει την τίγρη μου, να την βάλω να μαλώσει μαζί μου. Γιατί για μένα, μόνο εγώ και αυτή πομείμανε αληθινοί.
Αυτά λοιπόν και σήμερα, απο μια κρυα αμερική.
0 σχόλια :