Μικρέ φτωχέ αδερφούλη μου. Εσύ που δε γεννήθηκες ποτέ μα πάντα ήσουν εκεί και ΄γω σε βλέπω. Να μου μουτρώνεις όταν κάνω λάθος. Να μου γελάς όταν όλα είναι σωστά. μα δεν υπήρξες ποτέ και κανείς δεν σ΄έχει δει μα από μένα. Ήρθε η ώρα να σου μιλήσω. Να σου τα πω όλα ανοιχτά και ας με πονέσει.
Όλες εκείνες τις φορές που με βλέπεις να κάνω αυτό που δε θέλω και εμένα με πειράζει. Μη με βλέπεις με βλέμμα απαθές και ανέκφραστο. Μέσα η καρδιά μου βράζει και πονά. Δεν είναι εύκολο να πάρεις μια απόφαση που θα σε πονέσει. Κάθε βράδυ που κλαίμε μαζί, εσύ δεν ξέρεις το γιατί, το ξέρω εγώ. Και όταν έρχεται εκείνη η ώρα μόνο να σε αφήσω, σε νοσταλγώ και μου λείπεις. Μα πρέπει να σε αποχωρίζομαι και να ξεμακραίνω.
~
Η ζωή, αχ αυτή η ζωή είναι μικρή και περίεργη. Εκεί που νομίζεις πως την έμαθες, βρίσκεσαι σε άγνωστα και επικίνδυνα νερά με ένα τόσο δα μικρό γύρισμα του τιμονιού σου.
Τι άλλο να ελπίζεις εκτός από την Παναγία να σου δείχνει το δρόμο, κι αν δεν την βλέπεις να ψάχνεις τα σημάδια που σ' αφήνει.
Και όταν τα πράγματα είναι πιο δύσκολα; Όταν έχει ομίχλη;
Καλέ μου αδερφέ. Όπως και συ έτσι και γω, κανείς μας δεν ξέρει που πάμε, ή που θα μας βγάλει η ζωή. Τι πόνοι μας περιμένουν να τους αντέξουμε και τι χαρές και γέλια. Αν ξέραμε πράγματι, θα ζούσαμε ή προτιμούσαμε από αυτή τη γνώση το θάνατο;
Κοίτα πίσω και πες μου. Η μάνα που μας γέννησε, μας έθρεψε, μας έκλαψε και μας μεγάλωσε ως εδώ. Αυτή δεν είναι η πιο αδικημένη; Τόσο πόνο, κόπο, θλίψη και κουράγιο σε όλη της τη ζωή για να βλέπει πλάτες; Δάκρυα και προβλήματα; Αυτή ξέρει.
~
Και αν είναι η ώρα να αλλάξουμε μεριές; Να βγεις εσύ εδώ που ζω και να έρθω εγώ μες τη σιωπή σου αδερφέ μου, τι είσαι έτοιμος να κάνεις;
Ότι και να γίνει μη σιωπάς. Μίλα. Μίλα σε όλους, για τα πάντα και στα πάντα. Κάνε αυτό που εγώ δεν τόλμησα ποτέ να κάνω. Γιατί γι΄αυτό ζεις και υπάρχεις κρυμμένος εκεί μέσα, αυτός είναι ο σκοπός σου αδερφέ μου πολύτιμε. Να βγεις και να κάνεις ότι εγώ δεν είχα ποτέ τα κότσια να αρχίσω.
Κι όταν εσύ εμφανιστείς, η μάνα μας θα αρχίσει να γελάει. Η ζωή θα αλλάξει. Ο κόσμος μας θα είναι πιο φωτεινός, πιο σίγουρος, πιο βέβαιος πια. Γι΄αυτό σε θρέφω μικρέ μου, γι΄αυτό σε φροντίζω και σε καλλιεργώ. Γι΄αυτο στα λέω όλα για να ξέρεις, ότι όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με αέρα, να τεντώσεις τα λαρύγγια σου και να πλημμυρίσεις τις φλέβες του λαιμού σου με αίμα, το ίδιο αίμα που τόσο άδικα χύθηκε γύρω μας παλιά και τώρα και αύριο και κανείς δεν είχε έναν σαν εσένα να ουρλιάξει για αυτόν, τότε θα φωνάξεις. Θα φωνάξεις αδερφέ μου, για μένα που δεν μπόρεσα και για όλους αυτούς σαν εμένα.
Σε μια φωνή, όλοι οι πόνοι θα χαθούν ή θα αντέχονται.
Σαν σήμερα, σαν χθες και αύριο, κάπου κάποιος χάθηκε απ΄αλλουνού το σφάλμα, την άγνοια, την αδιαφορία.
Μίλα αδερφέ μου. Μη σιωπάς. Γιατί εγώ που βγάζω το σκασμό όταν δε πρέπει σχίζομαι, πονώ και μετανιώνω. Μα αυτή τη χάρη που ΄χεις εσύ, εμένα δε μου τη βρίσκω πουθενά και δε μπορώ. Γυρίζω το βλέμμα μου αλλού, με ανέχομαι και συνεχίζω.
~
Αδερφέ μου, πολύτιμε μικρέ μου. Σε θρέφω τόσα χρόνια με τη γνώση που εμένα δε μου χρειάζεται γιατί τίποτα δεν κάνω με αυτήν. Μην την αφήσεις να πάει χαμένη και εσύ. Μη της γυρνάς το βλέμμα. Αυτό που βλέπεις να ναι στραβό να το ισιώνεις. Μην ξεχνάς τη φωνή σου. Μπορεί και έχει την δυνατότητα να ισιώνει πολλά στραβά. Να κλείσει πληγές, αν πει τις λέξεις που χρειάζεται μια μάνα να ανασάνει από το άδικο. Ένα παιδί να χαμογελάσει και έναν γέροντα το κεφάλι να κουνήσει καταφατικά. Να κάνει ένα σκύλο να ηρεμήσει και γιατί όχι, μέχρι τη γη να σταματήσει να γυρνά για κάποιον που θα ακούσει τα λόγια εκείνα τα σωστά, της αγάπης.
Ω αδερφέ, η αγάπη. Να την γνωρίσεις, να τη ζήσεις και να τη σεβαστείς. Να της μιλάς, μην το ξεχνάς γιατί η αγάπη, χωρίς λόγια και πράξεις σβήνει, χάνεται, τελειώνει.
Αυτά είχα να σου πω μικρούλη μου αδερφέ μου. Σιγά σιγά, το πλήρωμα του χρόνου φτάνει για να με αλλάξεις και μετά, περιμένω να σε ακούσω στη σιωπή μου να μιλάς, για να με θρέφεις εσύ με τη σειρά σου...
0 σχόλια :