- Fogelsvile, Upper Macungie, PA July 2015 -
Οδηγίες για τα πάντα, οδηγίες στα πάντα. Κανονισμοί και νόμοι ασφυκτικοί. Δε κατουράς έξω αλλά κουβαλάς πιστόλι. Δε τρέχεις στο δρόμο, αλλά πλακώνεις στις μπουνιές κάποιον που ενόχλησε τον κόσμο σου. Φαγητό παντού, συσκευασίες υπερβολικών τεμαχίων. Όλοι πίνουν κάτι συνεχώς σε άσπρο φελιζόλ με καλαμάκι. Οι περισσότεροι πίνουν κάτι light. Το παγωτό είναι περίεργο, σπάνιο αλλά πολυπόθητο. Οι άνθρωποι σπάνια γελάνε. Τα μαγαζιά είναι γεμάτα και έχουν τα πάντα. Τα σούπερ μάρκετ δεν κλείνουν, δουλεύουν συνέχεια και οι ταμίες είναι γερασμένοι πολύ. Δε μπορείς να πάρεις πολλές μπύρες και από παντού. σου ζητάνε ταυτότητα για το ποτό. Μπορείς να πάρεις σφαίρες όμως. Όσες θες και ας είσαι 12. Τα παιδιά φοράνε τα βρακιά απ΄έξω και τα παντελόνια χαμηλά στα μπούτια. Φοράνε περίεργα καπέλα με ίσιο γείσο και ας είναι παν΄άσχημα. Τα αυτοκίνητα είναι τεράστια. Μεγάλοι χώροι. Υπάρχουν περίεργοι άνθρωποι παντού. Τα χωριά είναι όμορφα. Μέσα στη φύση, περιποιημένα, καθαρά. Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί στην πλειοψηφία τους. Τα εστιατόρια είναι κλωνοποιημένα, όπως και το μενού τους. Οι σερβιτόροι είναι σαν ρομπότ. Λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Αν τους ρωτήσεις κάτι έξω από την ρουτίνα τους, τους παίρνει ώρα να κατέβουν στη γη και να επικοινωνήσουν. Συνήθως το κάνουν. Οι άνθρωποι δε φτιάχνουν ποτέ κάτι αν χαλάσει. Το αλλάζουν, γιατί αυτό είναι το εύκολο. Τα σούπερ μάρκετ έχουν πραγματικά τα πάντα και απ΄όλα. Εδώ που είμαι το καλοκαίρι κάνει ζέστη. Τα σπίτια έχουν πισίνες οι οποίες είναι άδειες. Οι πόρτες είναι κλειστές και όλοι είναι μέσα στο air condition. Οι γείτονες δεν μιλάνε μεταξύ τους. Είναι γενικά από τη φύση τους αντικοινωνικοί. Υπάρχει μια αλληλεγγύη. Ρώτησα για το ασανσέρ μέσα στο μετρό με το μωρό στην αγκαλιά μου και μου απάντησαν ταυτοχρόνως αυτός που ρώτησα και άλλοι πέντε. Ένας προσφέρθηκε να πάει να μου δείξει κιόλας (μου άρεσε). Όσο πιο μεγάλη η πόλη τόσο πιο μεγάλη η τρέλα. Οι άνθρωποι έχουν ρυθμούς που δεν αρμόζουν σε άνθρωπο αλλά σε μηχανές. Περπατάνε συνέχεια. Παντού κόσμος. Παντού κι ένας περίεργος. Παντού φύση, ακόμη και στις μεγάλες πόλεις. Οι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι. Οι δρόμοι στην επαρχεία συνήθως άδειοι. Έχουν πάρα πολλά φορτηγά. Έχουν πάρα πολλά κτίρια παντού. Πάρα πολλά εμπορικά κέντρα και πάρα πολλά εστιατόρια. Οι νύχτες είναι ίδιες. Σαν τις δικές μας. Ήσυχες, ζεστές, υγρές, με ήχους που αρμόζουν σε νύχτα. Δεν ζουν, περνάν τις μέρες τους σε μια ρουτίνα. Είναι όλοι τους χοντροί. Άκομψοι. Σπάνια βλέπεις κομψό άνθρωπο, παχουλό ή αδύνατο. Μοιάζουν γενικά. Είναι η συμπεριφορά που τους ομοιογενοποιεί. Οι μέρες ξεκινάν αργά. Γενικά η ώρα δέκα όλοι δουλεύουν. Ως αργά. Και τρώνε αργά. Και τρώνε πολύ έξω. Έχουν περίεργα δέντρα. Έχουν παντού ζωολογικούς και πάρκα. Παιδικές χαρές χωρίς παιδιά και χώρους φιλοξενίας άδειους, μοναχικούς. Τα σπίτια τους είναι γεμάτα. Δεν είναι καθαρά. Έχουν σκόνη, λεκέδες. Έχουν πράγματα ακίνητα. Τους έχει φάει η ρουτίνα, σε όποιο σπίτι και να πήγα. Τα μπάνια είναι περίεργα. Σκόνη θα δεις και στα ράφια στα εστιατόρια. Ο καφές τους δεν πίνεται. Όχι δεν πίνεται. Είναι ρόφημα καφέ και όχι καφές. Οι σταθμοί στο ραδιόφωνο παίζουν τη μουσική που πάντα ήθελα να ακούω. Οι διαφημίσεις τους είναι περίεργες. Έντονες. Πολλοί δεν ξέρουν που είναι η Ελλάδα. Πιο πολλοί δεν ξέρουν τι είναι η Ελλάδα. Κανείς δε σε κοιτάει περίεργα που είσαι ξένος. Φαντάζομαι πως έτσι είναι η ζωή εδώ.
0 σχόλια :