Μια απο αυτές και η πιο σημαντική τέλος πάντων. Τελευταία μέρα σήμερα, η βόλτα μικρή η κούραση μεγάλη, βγήκαμε το πρωί μετά τη βροχή να κάνουμε τα τελευταία χιλιόμετρα εκτός δρόμου στις αλπικές διαδρομές. Το μέρος εδώ είναι φανταστικό για κάθε είδους εκτός δρόμου δραστηριότητα πόσο μάλλον για ατελείωτες εντουράδες. Κουρασμένος από τις προηγούμενες ημέρες αποφάσισα ότι το μοναδικό στυλ οδήγησης που αποδίδει σε αυτό το λασπώδες έδαφος είναι το να πηγαίνω γρήγορα και να προσπερνώ απο όπου μπορώ αυτόυς που με εμποδίζουν για να μην σταματήσω και κολήσω πουθενά. Είναι δύσκολο να ξεκινήσεις μετά απο σταμάτημα σε τέτοιο λασπώδες έδαφος και κουραστικό. Σε ένα πολύ κλειστό μονοπάτι λοιπόν ο οδηγός μας άρχισε να πηγαίνει αργά, για να μην κολλήσω τον προσπέρασα και έτσι βρέθηκα να οδηγώ γρήγορα πάνω σε γλιστερές πέτρες, χωρίς όμως καλό λάστιχο και πρόσφυση έφυγα απότομα απο το ''λούκι'' του μονοπατιού σκάζωντας απότομα στο μοναδικό δέντρο που υπηρχε στην άκρη του σε μια απόσταση εφτά περίπου μέτρων απο τα οποία θα μπορούσα να εκτοξευτώ στον γκρεμό δεξιά απο το μονοπάτι. Ένα δέντρο με έσωσε απο βέβαιο θάνατο. Πενήντα πόντοι ξύλου με σταματήσανε απο μια τρελή πτώση στο κενό, πενήντα πόντοι εμπόδιο ανάμεσα σε περίπου επτά μέτρα ανοιχτής, ανεμπόδιστης πορείας προς τον γκρεμό. Έσκασα άσχημα πάνω στο δέντρο, ζαλίστηκα και αυτό μου έφερε αναγούλα, αδιαθεσία και φόβο. Τα παιδιά που ακολουθούσαν και ο οδηγός μιλούσαν στην άκρη για κάτι τυχερό, η τυχερή του μέρα και κάτι τέτοιο. Έβγαλα το κράνος, κοίταξα κάτω και αμέσως συνήλθα. Συνήλθα βλέπωντας τι θα πάθαινα αν δεν έσκαγα στο δέντρο, και έφευγα σε ένα απο τα υπόλοιπα έξι διαθέσιμα μέτρα ανεμπόδιστης πτώσης προς το κενό. Βέβαιος θάνατος. Δεν υπήρχε περίπτωση να σωθεί κανείς απο μια τέτοια πτώση. Βέβαια, δεν υπήρχε και περίπτωση να βρεί κάποιος το δέντρο σε μια τέτοια απόσταση και κάτω απο αυτές τις συνθήκες, το πιο πιθανό, ήταν να πέσω στο κενό. Ακούμπησα το δέντρο, του είπα ευχαριστώ, του χρωστούσα την ζωή μου. Σ'αυτό και στον δημιουργό του. Και επειδή βαθιά πιστέυω πως ο δικός μου Θεός το φύτεψε εκεί, και φρόντισε να πέσω πάνω του, Τον ευχαριστώ και ελπίζω να καταλάβω όλους τους λόγους κάποια στιγμή στη ζωή μου για τους οποίους κρατήθηκα σήμερα στη ζωή και να ανταπεξέλθω.
Δεν πέρασε η ζωή μου μπροστά απο τα μάτια μου, δεν σκέφτηκα τίποτα, δε φοβήθηκα. Μόνον τρόμαξα όταν κατάλαβα τι έγινε. Τρόμαξα γιατί απο μια απερισκεπτη πράξη θα άφηνα αυτόν τον κόσμο και τους ανθρώπους που μ'αγαπάνε. Τα παιδιά μου, την γυναίκα μου, την οικογένεια μου. Γιορτή της μητέρας σήμερα και αντί για χρόνια πολλά η μάνα μου θα άκουγε κακα μαντάτα τα χειρότερα ίσως της ζωής της. Έτσι λοιπόν, ξαπλωμένος στο κρεβάτι λίγες ώρες μετά μόνος, αναθεώρησα. Τα πάντα. Αξίζει να πεθάνεις μόνο για αυτούς που αγαπάς. Αξίζει τον κόπο όπως να προσπαθείς να ζεις γι'αυτούς που αγαπάς. Ακόμη και όταν υπάρχει πόνος, ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος, πάντα αξίζει να προσπαθείς να ζείς για αυτούς που αγαπάς.Έτσι απλά. Και δεν είναι μόνον αυτό. Τελείωσε η βόλτα, έφυγαν οι συμετέχοντες και έμεινα μόνος πάλι να περιμένω ως άυριο να αρχίσω το ταξίδι του γυρισμού. Μερικές ώρες μετά το συμβάν, μια καλή φίλη και χωρίς εγώ να μιλήσω σε κανέναν έγραψε με λίγα λόγια, ελπίζω να είσαι καλά, πραγματικά ανησυχώ για σένα, ελπίζω μόνο να τρέχεις. Κακό προαίσθημα.
Και έπαψα για πρώτη φορά μακρυά απο το σπίτι μου να νιώθω μόνος εδώ που είμαι τώρα.
0 σχόλια :