Με φέρανε να ακούω πάλι Δεληβοριά και να αναπολώ άλλες μέρες, άλλες εποχές, να περπατώ και να κοιτάω κάτω, να μην ελπίζω πολλά, και το ένα άσχημο νέο μέσω τηλεφώνου να είναι ευτυχία όσο παραμένει μόνο του. Περπατώντας στον δρόμο σε αυτή την κατάσταση συνάντησα έναν φίλο από τα παλιά. Έναν φίλο σφαλιάρα, τι σφαλιάρα δηλαδή μπουνιά στο στομάχι ήτανε. Το παιδί του σερνότανε δίπλα του. Έξι ετών. Έσερνε τα πόδια του, με το σακάτικο χεράκι του έπιανε το πατέρα του από το χέρι. Το άλλο χέρι του σφιγμένο, τα μάτια του γλυκά αλλά αλλήθωρα μέσα από τεράστια γυαλιά και το σώμα του φανερά πληγωμένο από κάποια ασθένεια ή κάτι άλλο. Μιλούσε, μιλούσε όπως όλα τα παιδάκια αλλά πληγωμένο. Και ο φίλος μου γελούσε, χαμογελούσε, μου μιλούσε ευχάριστα και εγώ έπνιξα το κλάμα μου, δεν άφησα να ακουστεί το ουρλιαχτό που ακούστηκε μέσα μου, το γιατί, γιατί, γιατί, μα γιατί….
Μίλησα μαζί του. Μίλησα με το μικρό, δεν κατάλαβα αν ήτανε αγοράκι η κοριτσάκι, ήτανε σε πραγματικά άσχημη κατάσταση, όμως ήτανε έξυπνο και πνευματώδες στις κουβεντούλες του. Και φύγανε. Και μπήκα μέσα σε μια τράπεζα αμέσως που ήταν δίπλα, κατευθείαν στην τουαλέτα. Και έκλαψα, και χτύπησα το κεφάλι μου στην πόρτα και μετάνιωσα και γονάτισα και είπα παντού ευχαριστώ και είπα παντού συγνώμη. Και έβαλα καλά στο μυαλό μου το χαμόγελο του φίλου μου. Και το έκανα σημάδι. Σημάδι το οποίο θα έχω για πάντα στο μυαλό μου χαραγμένο.
Έτσι αποφάσισα το επόμενο ταουάζ μου να μην το κρύψω καλά κάτω από τα ρούχα μου. Να το κάνω κάπου που θα το βλέπω και να γράφει ‘’ αχάριστε μαλάκα ‘’. Να το βλέπω κάθε φορά που ένα τιμολόγιο και ένα ταξίδι ή η μοναξιά θα με κάνουν να νιώσω άσχημα. Κάθε φορά που η υγεία των παιδιών μου θα είναι ‘’ δεδομένο ‘’. Κάθε φορά που θα θεωρήσω επίσης ‘’δεδομένο’’ το ότι θα ξημερώσει η μέρα μας καλά. Το ότι η γυναίκα μου θα ξυπνήσει δίπλα μου, όχι μακρυά μου και ότι τα παιδιά μου θα βγουν να παίξουν έξω ήσυχα. Κάθε φορά που θα παραπονεθώ για τα ασήμαντα τα μικρά, και θα παραμελήσω το γεγονός ότι μου χαρίζονται μεγάλα πράγματα καθημερινά και ότι το ότι ξύπνησα είναι δώρο. Θα βλέπω το τατού μου. ‘’Αχάριστε Μαλάκα’’.
Και για επίλογο, συγνώμη ρε Κωστή. Για όλα συγνώμη, για τα βλέμματα τους, για τα όχι τους, για τα σκατά που έπεσες. Γιατί ξέρω που ζεις και λίγο φαντάζομαι πως είναι. Συγνώμη. Και χρόνια σου πολλά και μπράβο σου ρε φίλε σε σένα και σ' αυτούς που σου στέκονται.
0 σχόλια :