Οι μέρες που ζούμε είναι μέρες που η καλοσύνη πεθαίνει. Κρύβεται, παραμορφώνεται, μικραίνει και εξαφανίζεται. Οι άνθρωποι είναι επιφυλακτικοί με τα πάντα. Είναι οι λογιο λογιο απατεώνες που έχουν εμφανιστεί που έχουν εκμεταλλευτεί αυτήν την καλοσύνη και την έχουν πνίξει με τις πράξεις τους, αλλά και εμείς οι ίδιοι, οι οποίοι συνήθως βάζουμε πάνω απ΄όλα τα προβλήματά μας και μετά οτιδήποτε άλλο.
Το κακό, ο φόνος, ο θάνατος, το αίμα, η θλίψη και το έγκλημα πουλάνε. Είναι γεγονός ότι μας τα πλασάρουν τα ΜΜΕ με απώτερο σκοπό να τραβήξουν τα βλέμματα επάνω τους, να πουλήσουν τη διαφήμιση, χτυπώντας νούμερα τηλεθέασης ψηλά. Εκεί, που η πραγματική ενημέρωση απλά κάνει τον κόσμο να βαριέται, οι καναλάρχες στήσανε μια ευφυέστατη αρένα με σύγχρονους Χριστιανούς και λιοντάρια. Μια αρένα που το αίμα σερβίρεται ζεστό, η βία έρχεται αυτούσια και οι εικόνες είναι πλούσιες, ευκρινείς και λεπτομερείς, όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να καθηλώσουν τον τηλεθεατή, να τον κάνουν μάρτυρα μιας πράξης απώλειας ζωής, κακίας, μιας καταστροφής με τελικό επιθυμητό αποτέλεσμα την πώληση γιαουρτιών ή αυτοκινήτων. Μια αρένα βωμός, που η κάθε θυσία μιας ανθρώπινης ζωής, ακολουθείται όχι από θρήνο, αλλά χαρούμενα χρώματα, μουσική, χαμόγελα και μηνύματα... το νέο Opel, η αγελαδίτσα της Φάγε και ούτω καθ΄εξής. Ο φόνος σταματά να συγκλονίζει. Ο ήχος των λέξεων θανατηφόρο, πολύνεκρο, δυστύχημα, δεν προκαλεί πια ρίγη θλίψης και συγκίνησης. Τα πρώσωπα ξινίζουν για λίγο, οι σκέψεις τρέχουν και μετά έρχεται ο ένφια, το ΤΕΒΕ και το χαράτσι της Δέη και τα ισοπεδώνει όλα. Αυτά άλλωστε συμβαίνουν σε εμάς, ενώ τα άλλα... ποτέ σε εμάς, είμαστε τυχεροί εμείς.
Το 1986, είχα γίνει σαν παιδί μάρτυρας ενός τροχαίου ατυχήματος. στην οδό Θ.Πουλίδου λίγο πριν του Στρατηγού το σπίτι. Ένα παιδί έτρεξε στο δρόμο και ένα ταξί το χτύπησε και πέρασε από πάνω του. Δυστυχώς η μοίρα μου επιφύλαξε να γίνω μάρτυρας ενός τέτοιου αποτρόπαιού δυστυχήματος σε τόσο μικρή ηλικία, όπου όλες οι φωνές, οι εικόνες, οι μυρωδιές και οι ήχοι γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου. Δεν υπήρξε μέρα από τότε που περνάω έναν δρόμο χωρίς να σκεφτώ τι μπορεί να συμβεί. Όμως η ουσία του ατυχήματος δεν είναι τα αποτελέσματά του στον ψυχικό του κόσμο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά το ατύχημα, όλη σχεδόν οι γειτονιά ήταν εκεί. Ο οδηγός του ταξί δεν άντεξε στο θέαμα του πεσμένου παιδιού στο δρόμο, γονάτισε, έπιασε το στήθος του και πλάγιασε, ξεσπώντας σε λυγμούς στην κυρία που ήταν δίπλα του, η οποία του προσέφερε ένα ποτήρι με νερό. Κάποιοι ήταν πάνω από το παιδί, το οποίο είχε χάσει τις αισθήσεις του και ήταν φανερά χτυπημένο. Ο οδηγός του ταξί φώναξε, 'πείτε μου αναπνέει;', ένας από αυτούς που κρατούσαν το παιδί φώναξε 'ναι' κοιτώντας ένοχα τον απέναντί του. Ο οδηγός του ταξί κατέρρευσε, σε λίγο εμφανίστηκε το ασθενοφόρο, πήρε το παιδί και τον οδηγό και την επόμενη μέρα μάθαμε ότι όλοι ήτανε καλά, το παιδί με σπασμένο πόδι και ο οδηγός του ταξί με ένα ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο. Η γειτονιά γέλασε, χαμόγελα παντού και ο μπακάλης σε κάθε πελάτη έφερνε τα χαρμόσυνα νέα με ένα πλατύ χαμόγελο και ευχαρίστηση.
Το 2014, έγινα πάλι μάρτυρας ενός τροχαίου. Αυτή τη φορά από το σπίτι μου στην Παναγία, έβλεπα την αστυνομία να κυνηγά λίγο πριν το παλιό νοσοκομείο έναν τύπο με μηχανή. Ο τύπος ήταν φανερά μεθυσμένος γιατί οδηγούσε όπως να 'ναι και φυσικά κατέληξε χωρίς κράνος να πέφτει επάνω στα σίδερα που χωρίζουν τους δυο δρόμους. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι κατά την πτώση, κανείς δεν έπεσε πάνω του με καμία ορμή, να δει αν ζει, αν έχει χτυπήσει ή ότι άλλο. Είδα από πολύ μακριά την χαρακτηριστική κίνηση που κάνει ο αστυνομικός και μιλάει στον ασύρματο στον ώμο του και μετά έμαθα ότι ο εν λόγω εγκληματίας, είχε πιει και για τους δικούς του λόγους πήρε τη μηχανή και προκάλεσε το θάνατό του. Λίγες μέρες μετά, είδα το σημείωμα του πατέρα στα κάγκελα του δρόμου. Καλό Παράδεισο αγόρι μου. Κανένας γείτονας δεν κατέβηκε, κανένα κλάμα καμία φωνή. Μόνο μερικοί αστυνομικοί και αυτοκίνητα που κοντοστέκονταν να δούνε το θέαμα. Οι φωνές μετά το ατύχημα κάνανε λόγω για έναν καραγκιόζη, ή φυγόδικο, ή ότι άλλο χαρακτηρισμό άκουσα, που δεν μπορούσε να διαχειριστεί το ποτό και φυσικά ο θάνατός του ήταν φυσικό επακόλουθο. Εγώ σταμάτησα, έβγαλα φωτογραφία το μήνυμα του πατέρα, έτσι να το έχω και να θυμάμαι.
Τι άλλαξε αυτά σε όλα αυτά τα χρόνια και μας έχει σκληρύνει έτσι σαν ανθρώπους η ζωή; Γιατί οι άνθρωποι ανέχονται τον πόνο του άλλου; Γιατί θεωρούμε δεδομένο το θάνατο και δεν αντιδρούμε στην όψη του όσο αυτός μας έρχεται μέσα από τις πλαστικές πια οθόνες μας ή ακόμη και όταν συμβαίνει δίπλα ή κοντά μας; Γιατί συγκλονιζόμαστε περισσότερο με τα διαζύγια και τις απάτες των επωνύμων και όχι με τον θάνατο των παιδιών στην Συρία, το Ιράν και την Παλαιστίνη; Γιατί είναι γραφικοί οι όσοι αντιδρούν στις αιματηρές επιθέσεις και φυσιολογικοί οι όσοι τα προσπερνάνε;
Ζω στη χώρα, που σε λίγες μέρες, για να γιορτάσει την ανάσταση του θρησκευτικού σωτήρα της, θα σφάξει μερικές χιλιάδες αρνιά, θα χορέψει, θα γελάσει, θα κεράσει και θα μεθύσει στον ήχο κρότων και πυροβολισμών, κλαρίνου, μπουζουκιού και λίρας. Η κοινή λογική όμως, ο κοινός νους και η σκέψη εμένα μου λένε ότι αυτός ο σωτήρας, τώρα κλαίει. Διότι δε μένει τίποτα άλλο να κάνεις, αν έχεις δώσει τη ζωή σου για τον τόπο αυτόν και τον βλέπεις να έχει καταντήσει έτσι.
Θα ήθελα απλά μια μέρα, να ξυπνήσω σε έναν κόσμο που θα μου φερθούν όπως θα φερόμουν εγώ σε αυτούς και θα φερθούν στα παιδιά μου όπως θα ήθελαν να φερθώ εγώ στα δικά τους. Είναι γεγονός, ότι έχουμε παραδώσει την πλειοψηφία της ζωής μας στην κακία. Στον φθόνο, τον χλευασμό, την υπεροψία και τον εγωισμό. Κοροϊδεύουμε τον ίδιο το σταυρό που χτίζουμε σε κάθε γειτονιά, δρόμο και σοκάκι και χλευάζουμε τον σκοπό του με κάθε μας πράξη. Τι φταίει;
Σταμάτησε ο κόσμος να μορφώνεται. Να ενημερώνεται αντικειμενικά. Αρκούμαστε σε μια απλή ανάγνωση της ιστορίας και περνάμε γεγονότα χωρίς καμία σκέψη ή παρατήρηση. Η αυτοθυσία των προγόνων μας, τα επιτεύγματα των ανθρώπων, οι επιστήμες, η πρόοδος, έρχονται στα αυτιά μας φιλτραρισμένα από το στόμα νικητών, παραμορφωμένα από μυαλά που δε θέλουν τα δικά μας να μένουν ανοικτά και ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβληθούν σε όσους σκέπτονται, έτσι με τον τρόπο τους προσπαθούν να μας κρατήσουν σε επίπεδα όσο το δυνατόν χαμηλότερα και πλέον ελεγχόμενα. Τι θα ήταν μια πόλη σαν αυτή που ζω όταν ο κάθε ένας θα είχε τη γνώση και τη μόρφωση (όχι απαραίτητα ακαδημαϊκή) να κρίνει έναν πολιτικό, έναν διευθυντή τραπέζης, έναν περιφερειάρχη και πόσο δύσκολο θα ήταν το έργο του και ο λόγος του;
Πόσες πιστωτικές κάρτες θα είχε πουλήσει το τραπεζικό σύστημα την δεκαετία '90-2000 και πόσα δάνεια, αν οι πολίτες είχαν την ελάχιστη γνώση και αντικειμενική ενημέρωση σχετικά με το αποτέλεσμα του δανεισμού; Πόσο εύκολα θα είχε εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος αν υπήρχε η στοιχειώδης ενημέρωση των καπνιστών και η μόρφωση σχετικά με το κακό που προκαλείται;
Μαζί με τη μόρφωση, την καλλιέργεια και την βελτίωση του νου, έρχεται η δίψα για καλοσύνη. Το πιστεύετε ή όχι, η νοικοκυρά που κάθισε δίπλα στον άμοιρο οδηγό του ταξί, ήταν πιο μορφωμένη κοινωνικά, ηθικά και ψυχικά από τον αστυνομικό που μίλησε απλά στον ασύρματο που ανέφερα πιο πάνω. Αυτή η μόρφωση έχει πεθάνει στις μέρες μας. Αυτήν την μόρφωση, παραμόρφωσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το ιντερνέτ, η ενημέρωση και τα ΜΜΕ. Το κοινωνικό πείραμα του Milgram το οποίο με έχει συγκλονίσει, είναι ένα τρανό παράδειγμα του πόσο επίπεδοι έχουμε καταντήσει και πόσο μαύρο είναι το μέλλον μας αν δεν αλλάξουμε τα πάντα σύντομα στη ζωή μας.
Το 1986, είχα γίνει σαν παιδί μάρτυρας ενός τροχαίου ατυχήματος. στην οδό Θ.Πουλίδου λίγο πριν του Στρατηγού το σπίτι. Ένα παιδί έτρεξε στο δρόμο και ένα ταξί το χτύπησε και πέρασε από πάνω του. Δυστυχώς η μοίρα μου επιφύλαξε να γίνω μάρτυρας ενός τέτοιου αποτρόπαιού δυστυχήματος σε τόσο μικρή ηλικία, όπου όλες οι φωνές, οι εικόνες, οι μυρωδιές και οι ήχοι γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου. Δεν υπήρξε μέρα από τότε που περνάω έναν δρόμο χωρίς να σκεφτώ τι μπορεί να συμβεί. Όμως η ουσία του ατυχήματος δεν είναι τα αποτελέσματά του στον ψυχικό του κόσμο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά το ατύχημα, όλη σχεδόν οι γειτονιά ήταν εκεί. Ο οδηγός του ταξί δεν άντεξε στο θέαμα του πεσμένου παιδιού στο δρόμο, γονάτισε, έπιασε το στήθος του και πλάγιασε, ξεσπώντας σε λυγμούς στην κυρία που ήταν δίπλα του, η οποία του προσέφερε ένα ποτήρι με νερό. Κάποιοι ήταν πάνω από το παιδί, το οποίο είχε χάσει τις αισθήσεις του και ήταν φανερά χτυπημένο. Ο οδηγός του ταξί φώναξε, 'πείτε μου αναπνέει;', ένας από αυτούς που κρατούσαν το παιδί φώναξε 'ναι' κοιτώντας ένοχα τον απέναντί του. Ο οδηγός του ταξί κατέρρευσε, σε λίγο εμφανίστηκε το ασθενοφόρο, πήρε το παιδί και τον οδηγό και την επόμενη μέρα μάθαμε ότι όλοι ήτανε καλά, το παιδί με σπασμένο πόδι και ο οδηγός του ταξί με ένα ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο. Η γειτονιά γέλασε, χαμόγελα παντού και ο μπακάλης σε κάθε πελάτη έφερνε τα χαρμόσυνα νέα με ένα πλατύ χαμόγελο και ευχαρίστηση.
Το 2014, έγινα πάλι μάρτυρας ενός τροχαίου. Αυτή τη φορά από το σπίτι μου στην Παναγία, έβλεπα την αστυνομία να κυνηγά λίγο πριν το παλιό νοσοκομείο έναν τύπο με μηχανή. Ο τύπος ήταν φανερά μεθυσμένος γιατί οδηγούσε όπως να 'ναι και φυσικά κατέληξε χωρίς κράνος να πέφτει επάνω στα σίδερα που χωρίζουν τους δυο δρόμους. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι κατά την πτώση, κανείς δεν έπεσε πάνω του με καμία ορμή, να δει αν ζει, αν έχει χτυπήσει ή ότι άλλο. Είδα από πολύ μακριά την χαρακτηριστική κίνηση που κάνει ο αστυνομικός και μιλάει στον ασύρματο στον ώμο του και μετά έμαθα ότι ο εν λόγω εγκληματίας, είχε πιει και για τους δικούς του λόγους πήρε τη μηχανή και προκάλεσε το θάνατό του. Λίγες μέρες μετά, είδα το σημείωμα του πατέρα στα κάγκελα του δρόμου. Καλό Παράδεισο αγόρι μου. Κανένας γείτονας δεν κατέβηκε, κανένα κλάμα καμία φωνή. Μόνο μερικοί αστυνομικοί και αυτοκίνητα που κοντοστέκονταν να δούνε το θέαμα. Οι φωνές μετά το ατύχημα κάνανε λόγω για έναν καραγκιόζη, ή φυγόδικο, ή ότι άλλο χαρακτηρισμό άκουσα, που δεν μπορούσε να διαχειριστεί το ποτό και φυσικά ο θάνατός του ήταν φυσικό επακόλουθο. Εγώ σταμάτησα, έβγαλα φωτογραφία το μήνυμα του πατέρα, έτσι να το έχω και να θυμάμαι.
Τι άλλαξε αυτά σε όλα αυτά τα χρόνια και μας έχει σκληρύνει έτσι σαν ανθρώπους η ζωή; Γιατί οι άνθρωποι ανέχονται τον πόνο του άλλου; Γιατί θεωρούμε δεδομένο το θάνατο και δεν αντιδρούμε στην όψη του όσο αυτός μας έρχεται μέσα από τις πλαστικές πια οθόνες μας ή ακόμη και όταν συμβαίνει δίπλα ή κοντά μας; Γιατί συγκλονιζόμαστε περισσότερο με τα διαζύγια και τις απάτες των επωνύμων και όχι με τον θάνατο των παιδιών στην Συρία, το Ιράν και την Παλαιστίνη; Γιατί είναι γραφικοί οι όσοι αντιδρούν στις αιματηρές επιθέσεις και φυσιολογικοί οι όσοι τα προσπερνάνε;
Ζω στη χώρα, που σε λίγες μέρες, για να γιορτάσει την ανάσταση του θρησκευτικού σωτήρα της, θα σφάξει μερικές χιλιάδες αρνιά, θα χορέψει, θα γελάσει, θα κεράσει και θα μεθύσει στον ήχο κρότων και πυροβολισμών, κλαρίνου, μπουζουκιού και λίρας. Η κοινή λογική όμως, ο κοινός νους και η σκέψη εμένα μου λένε ότι αυτός ο σωτήρας, τώρα κλαίει. Διότι δε μένει τίποτα άλλο να κάνεις, αν έχεις δώσει τη ζωή σου για τον τόπο αυτόν και τον βλέπεις να έχει καταντήσει έτσι.
Θα ήθελα απλά μια μέρα, να ξυπνήσω σε έναν κόσμο που θα μου φερθούν όπως θα φερόμουν εγώ σε αυτούς και θα φερθούν στα παιδιά μου όπως θα ήθελαν να φερθώ εγώ στα δικά τους. Είναι γεγονός, ότι έχουμε παραδώσει την πλειοψηφία της ζωής μας στην κακία. Στον φθόνο, τον χλευασμό, την υπεροψία και τον εγωισμό. Κοροϊδεύουμε τον ίδιο το σταυρό που χτίζουμε σε κάθε γειτονιά, δρόμο και σοκάκι και χλευάζουμε τον σκοπό του με κάθε μας πράξη. Τι φταίει;
Σταμάτησε ο κόσμος να μορφώνεται. Να ενημερώνεται αντικειμενικά. Αρκούμαστε σε μια απλή ανάγνωση της ιστορίας και περνάμε γεγονότα χωρίς καμία σκέψη ή παρατήρηση. Η αυτοθυσία των προγόνων μας, τα επιτεύγματα των ανθρώπων, οι επιστήμες, η πρόοδος, έρχονται στα αυτιά μας φιλτραρισμένα από το στόμα νικητών, παραμορφωμένα από μυαλά που δε θέλουν τα δικά μας να μένουν ανοικτά και ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβληθούν σε όσους σκέπτονται, έτσι με τον τρόπο τους προσπαθούν να μας κρατήσουν σε επίπεδα όσο το δυνατόν χαμηλότερα και πλέον ελεγχόμενα. Τι θα ήταν μια πόλη σαν αυτή που ζω όταν ο κάθε ένας θα είχε τη γνώση και τη μόρφωση (όχι απαραίτητα ακαδημαϊκή) να κρίνει έναν πολιτικό, έναν διευθυντή τραπέζης, έναν περιφερειάρχη και πόσο δύσκολο θα ήταν το έργο του και ο λόγος του;
Πόσες πιστωτικές κάρτες θα είχε πουλήσει το τραπεζικό σύστημα την δεκαετία '90-2000 και πόσα δάνεια, αν οι πολίτες είχαν την ελάχιστη γνώση και αντικειμενική ενημέρωση σχετικά με το αποτέλεσμα του δανεισμού; Πόσο εύκολα θα είχε εφαρμοστεί ο αντικαπνιστικός νόμος αν υπήρχε η στοιχειώδης ενημέρωση των καπνιστών και η μόρφωση σχετικά με το κακό που προκαλείται;
Μαζί με τη μόρφωση, την καλλιέργεια και την βελτίωση του νου, έρχεται η δίψα για καλοσύνη. Το πιστεύετε ή όχι, η νοικοκυρά που κάθισε δίπλα στον άμοιρο οδηγό του ταξί, ήταν πιο μορφωμένη κοινωνικά, ηθικά και ψυχικά από τον αστυνομικό που μίλησε απλά στον ασύρματο που ανέφερα πιο πάνω. Αυτή η μόρφωση έχει πεθάνει στις μέρες μας. Αυτήν την μόρφωση, παραμόρφωσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το ιντερνέτ, η ενημέρωση και τα ΜΜΕ. Το κοινωνικό πείραμα του Milgram το οποίο με έχει συγκλονίσει, είναι ένα τρανό παράδειγμα του πόσο επίπεδοι έχουμε καταντήσει και πόσο μαύρο είναι το μέλλον μας αν δεν αλλάξουμε τα πάντα σύντομα στη ζωή μας.
~
And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea...
...I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.
We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.
0 σχόλια :