Ζωη μεσα σε σελιδες και λογια αλλων

Λατρεύω τα περιοδικά. Η μυρωδιά των φύλλων, τα χρώματα, οι ιδέες και οι σκέψεις που γράφονται εκεί όλα έχουν γίνει μέρος της ζωής μου. Στο χωριό παλιά, όταν ήμουν μικρός υπήρχε ένα μόνο μικρό μαγαζί που πουλούσε ότι αφορούσε τον έντυπο τότε τύπο. Δεν συζητώ για ξένα περιοδικά, μόνον τα απολύτως απαραίτητα σε Ελληνικά.

Αν έψαχνε κανείς μουσική ενημέρωση, έπρεπε δυστυχώς να καταφύγει σε αγορές του τύπου περιοδικό Μανίνα, Κατερίνα κλπ. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να ενημερωθεί κανείς και εγώ φυσικά ποτέ δεν δίστασα να αφήσω την δίψα μου για μουσική ενημέρωση άσβεστη, αγοράζοντας τακτικότατα τα εν λόγω περιοδικά. Ο καταστηματάρχης βέβαια, είχε πιάσει την μητέρα μου προειδοποιώντας την ότι είμαι παθημένος. Στην θασίτικη διάλεκτο αυτό σημαίνει, αυτός που δεν κάνει ότι κάνουν οι όμοιοι του γιατί μάλλον είναι άρρωστος στο μυαλό. Η μητέρα μου, τον διέψευσε. Είναι μια χαρά του διαβεβαίωσε, απλά ψάχνεται.
Κάπου λοιπόν στο καλοκαίρι του 1986, τόλμησα να εμφανιστώ στην θάλασσα με ένα τέτοιο περιοδικό στο χέρι, έναν καφέ σε πλαστικό ποτήρι λεπτό, χωρίς καπάκι, πετσέτα στον ώμο, σορτς, φανελάκι και το μικρό μου ραδιοφωνάκι να παίζει σιγά χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Δεν ένιωσα ποτέ άσχημα για τα βλέμματα των υπολοίπων, δεν μετάνιωσα ποτέ για τις ατελείωτες αναγνώσεις κάτω από τις περίεργες ματιές των συγχωριανών και δεν σταμάτησα ποτέ να έχω ένα ή και παραπάνω από τα αγαπημένα μου περιοδικά συνεχώς μαζί μου για να δραπετεύω στις σελίδες τους ανά πάσα στιγμή που μπορώ. Μου λείπει το μικρό μαγαζάκι με τα περιοδικά πολύ. Μου λείπει η παλιά μυρωδιά των περιοδικών και οι ωραίες εικόνες, τα όμορφα κόμικ και η αγνή ενημέρωση, χωρίς τις σημερινές ηλιθιότητες, αδεξιότητες και ελλείψεις στην γνώμη του κάθε ενός που γράφει για την μουσική. Ήξερες στις σελίδες του τότε ότι αν ο γραφών το κείμενο έλεγε όμορφο τραγούδι, θα άκουγες ένα όμορφο τραγούδι.

Related Items