Τραγούδια που ξεχάσαμε

Κοίταξα τον πατέρα μου με αγανάκτηση. Μόλις είχα ανακαλύψει την ροκ μουσική. Την θεώρησα δική μου. Της γεννιάς μου. Μοναδική. Οι μεγάλοι δεν την είχαν. Το τελευταίο που ήθελα να ακούσω ήταν το σχόλιο του. Της εποχής μου είπε. Με σκότωσε. Με μάδησε ψυχικά και νοητικά. Φυσικά και αντέδρασα, μάταια. Μόλις είχα ακούσει το Feel's like I am knocking on Heaven's door απο τους Gun's'n'Roses. Τι στο διάολο του είπα, υπήρχαν ετούτοι στην εποχή σου; Έντονα, σχεδόν θυμωμένα.

Όχι αγόρι μου είπε τρομαγμένος και λίγο αυστηρά. Υπήρχε και υπάρχει ο Dylan, χαμογέλασε.

Και έτσι έψαξα. Χωρίς internet. Xωρίς google, yahοο και άλλα τέτοια. Χωρίς φίλους που να έχουν γνώσεις. Μόνο ένα θείο, τον αδερφό του πατέρα μου τον Μιχάλη, τον μουσικο παντογνώστη. Του χρωστάω την μουσική μου. Την αγάπη μου στην μουσική και την μουσική της ζωής μου. Την μουσική μου. 

Ψάχτηκα ανάμεσα σε κασέτες και βινύλια. Με άθλια πικ απ, και κασετόφωνα πλαστικά. Ψάχτηκα και βρήκα τους Stones, τον Armstrong, τον Frank Sinatra και τον Ozy Osbourne, τους Aerosmith και τον B.B. King. Ξέχασα τραγούδια και χάρηκα τόσο πολύ όταν τυχαία τα ξανα άκουσα. Δεν άκουω μουσική. Ζω την μουσική μου. Το soundtrack της ζωής μου.

Είκοσι χρόνια μετά, ήρθε το ipod, το υπέροχο  iphone, το google, τα συμπιεσμένα αρχεία και η δυνατότητα στο αυτοκίνητό μου να έχω εικόνα και ήχο σε usb κλειδάκια και κάρτες μνήμης. Και ακόμη ψάχνω, τώρα πιο εύκολα. Και βρίσκω, πότε πολλά, πότε λίγα, τραγουδάκια απο παντού που συμπληρώνουν τη λίστα όλων αυτών των μουσικών εποχών που περάσανε. Των καταστάσεων που συνδυάστηκαν άθελα τους μαζί με τις μουσικές που ακούστηκαν τότε και τώρα. Η υπέροχη μουσική. Το soundtrack της ζωής μου.

Oasis, Wonderwall. Υποκλίνομαι Noel. Το τραγούδι αυτό είναι μαζί μου συνέχεια.

Related Items αναμνήσεις ιστορίες μουσικής μουσική τραγούδια