Έφτασα εδώ ακούγωντας τα κάλαντα απο τα Ζωντανά, το στην Αμερική, τα Ορυχεία, δάκρυσα, κοίταξα πίσω, έπαθα πλάκα, το ταξίδι πήρε μιαν άλλη διάσταση. Απέκτησε νόημα.
Νιώθω μοναξιά σε αυτό το μέρος. Υπάρχει μια δεδομένη στιγμή όπου η Ζωή μου κοιμάται πίσω στο σπίτι μου και απο κει και μετά νιώθω μοναξιά. Και ας υπάρχουν χιλιάδες γύρω, εγώ νιώθω μόνος. Το κινητό σταματά να χτυπά, δεν υπάρχουν μυνήματα, οι φίλοι πέσαν, εδώ είναι ακόμη μεσημέρι. Και μόλις καταφέρω να κοιμηθώ, όλοι ξυπνάνε, ξεκινάνε την μέρα τους εκεί που εγώ την τελειώνω. Είμαι σε έναν άλλο κόσμο. Τα πάντα είναι μεγάλα εδώ, τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Έχω τόσες αναμνήσεις απο τις Αμερικάνικες πόλεις που έχω γυρίσει. Πάνω απ' όλα η μουσική, που είναι παντού και ασταμάτητη, υπέροχη, συνεχής μουσική. Μετά οι γεύσεις, η συμπεριφορά, ο ήλιος, το γρασίδι, οι άνθρωποι, οι συνήθειες.
Νιώθω πως μεγάλωσα και με καταλαβαίνω έτσι. Με κοιτώ στον καθρέπτη και βλέπω κάποιον πια. Τέλος η ανυπομονησία, τέλος το μπέρδεμα. Κάθε ρυτίδα στο πρόσωπο μου μου λέει κάτι. Σαν τα δέντρα, είναι ωραία τα μεγάλα δέντρα. Και εδώ είναι γεμάτος ο τόπος με απλά μεγάλα δέντρα. Νιώθω πια σαν αυτά, μ'αρέσει να είμαι εδώ, να κοιτώ και να εκτιμώ τον χρόνο που πρέπει να περάσω εδώ.
Αυτά ήταν στο μυαλό μου σήμερα. Τα είπα και ξαλάφρωσα.
Το αγαπημένο μου τραγούδι μακρια απο τον τόπο μου όμως είναι αυτό:
Κυλάνε τα δάκρυα εκεί που λέει εχθές το βράδυ, είδα ένα φίλο, σαν ξωτικό να τριγυρνά, πάνω στη μοτοσυκλέτα. Έξω ποτέ δεν βλέπεις ένα φίλο, λείπει ένας φίλος όταν είσαι μόνος έξω.
0 σχόλια :