Βαρέθηκα τα βλέμματα πάνω σε ότι διαφορετικό έχω και τις αποδοκιμαστικές εκφράσεις. Βαρέθηκα να ντύνομαι να φέρομαι και να υπάρχω όπως αρέσει στους συμπολίτες μου, στους άρχοντες της πόλης, σε αυτούς που αποφασίζουν, όχι με σοβαρά μέσα μα με λόγια ματιές και νεύματα, τι είναι αποδεκτό και τι όχι στην εμφάνιση και την συμπεριφορά των ανθρώπων σε αυτή την πόλη (πόλεις). Σε αυτούς που για να σου πουλήσουν κάτι σε έχουν φίλο και στην πλάτη σου κολάνε χαρακτηρισμούς, εκφράσεις, πινακίδες, στάμπες και τα λόγια τους.
Θυμάμαι να κυκλοφορώ στην Πενσυλβάνια, στο Σικάγο, στην Πράγα την Μαδρίτη και την Βιέννη, στο Αμβούργο, το Παρίσι, το Λονδίνο, την Κοπενχάγη, το Άμστερνταμ και παντού όπου έχω πάει, δεν έχω δεχτεί βλέμα ελέγχου, βλεμα ατομικής αξιολόγισης, βλέμα απεχθές το οποίο κρίνει, βλέμμα σαν το δικό σας άθλιοι συμπολίτες. Σε όλα αυτά τα μέρη, ειλικρινά, νομίζω πως αν ήμουν βαμένος μπλέ κανείς δε θα το έκρινε. Αδιαφορία;
Το σώμα μου είναι αρκετά καλυμμένο με τατουάζ. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα νιώσω άβολα γι’ αυτό γιατί όλα σημαίνουν κάτι και όλα έγινα για κάποιο σκοπό.
Όχι, δεν το άφησα να συνεχιστεί, ένιωσα άσχημα μια στιγμή και μετά σε όποιον αρέσει, όχι; Στρέψε το βλέμμα σου αλλού άθλιε συμπολίτη, απάνθρωπε συνάνθρωπε που δεν συγχωρείς, δεν κατανοείς και δε δέχεσαι τη συμβίωση πάνω στον καταραμμένο αυτό πλανήτη μαζί μου, μαζί με όλους που διαφέρουν σε κάτι απο σένα, τους οποίους εκθιάζεις όταν σου φέρουν το μετάλιο αλλα τη σημαία σου δε θέλεις να κρατούν, τους οποίους όταν διακρίνονται στους ολυμπιακούς χειροκροτάς και μετά αποκαλείς αδερφάρες, όταν σου βάλουνε το γκόλ είναι θεοί σου, όταν σου πουλήσουνε CD τους βρίζεις, τους σφάζεις, τους υποβαθμίζεις. Άθλιε συνάνθρωπε που σε παρατήρω στα χρόνια της ζωή μου και τα σημαδεύεις όπως στο δέντρο το μαχαίρι. Άθλιε συνάνθρωπε που δεν αξίζεις τίποτα μα σε σένα και το σπόρο σου θα παραδώσω τα παιδιά μου κατάρα μου.Στη γαμημένη τη νοοτροπία σου, στις ίδιες ιδέες σου στα χειρότερα τους.
Που είναι η ελπίδα μου;Κάθισα να φάω χθες σε ενα μικρό ψητοπωλείο της πόλης κάτι στο πόδι. Πολιτική συζήτηση από μαύρο πλαστικό ‘’δερμάτινο’’ μπουφάν, γκρίζο υφασμάτινο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο με λερωμένο γιακά, μαύρα πλαστικά παπούτσια, τεράστια κοιλιά, τσιγάρο στο χέρι, μυρωδιά ρετσίνας από άθλια στοματική υγιεινή, γκρίζα Μάλια, χαρακωμένο πρόσωπο, απο κουβέντες έμαθα ότι δούλευε τον δήμο, ή στον δήμο ( Τι ήθελε εκεί 11 η ώρα αν δούλευε στον...;). Τα ήξερε όλα, αυτός αποφάσιζε, αν ήτανε αυτός θα τα έκανε αλλιώς, σωστά, να 'σου και μια Χριστο-Παναγία γιατί έβαλε γκολ η ΑΕΚ εκτός έδρας, δεν το περίμενε, ήξερε άλλο, κλωνισμός κοσμοθεωρίας. Εσύ αποφασίζεις καημένε, χωρίς ίσως να φταις δεν ξέρω, δεν έχω δυνατότητα να καταλάβω, δεν ολοκληρώνεται η συνάρτηση στο φτωχό μυαλό μου γιατί κατάντησες έτσι. Ισως να μην κατάντησες εσύ, ίσως εγώ να μην έπρεπε να είμαι έτσι. Ίσως εγώ ξέφυγα, μα δε σε αντέχω ρε φίλε. Στρέφω το βλέμμα μου αλλού και συνεχίζεις να με ενοχλείς. Συνεχίζεις να με κρίνεις, να αποφασίζεις για μένα. Δε θα κάνω μακελιό εγώ, μόνο θα φωνάζω. Αυτά.
0 σχόλια :