Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα άλλάξω τίποτα επάνω μου κι όμως αυτό ήτανε ψέμα.
Είχα ορκιστεί πως δε θα πατήσω καμία απο τις αρχές μου και όμως τις ποδοπάτησα. Τις κατέστρεψα.
Είχα πειστεί επαναλαβάνοντας χιλιάδες φορές μες στο μυαλό μου πως δεν θα γίνω σαν όλους τους άλλους και με πιάσανε τα γέλια κλαίγωντας, μια μέρα που με είδα στον καθρέπτη και μου θύμισα όλους τους άλλους.
Σταμάτησα να ψάχνω τα φεγγάρια και το ότι τα βρήκα να είναι αρκετό. Σταμάτησα να μυρίζω τη θάλασσα. Σταμάτησα να ερωτεύομαι και να το ζω. Σταμάτησα να υπάρχω όπως ήξερα.
Με το πέρασμα του χρόνου, αλλάξανε όλα. Αλλαξε η συμπεριφορά μου, η εμφάνιση μου, ο χώρος μου, τα θέλω τα μπορώ και τα και τα κάνω μου. Όλα. Μια ζωή γεμάτη πάθος για την ίδια τελείωσε. Χωρίς να το καταλάβω, έπεσα κάτω απο τόνους μπετόν ρουτίνας, επανάληψης, μιζέριας, αναμονής, Άσπρο πάνω στα μαλιά, ρωγμές στα χέρια και το πρόσωπο.
0 σχόλια :