.JPG)
Ετών 40, έτσι ξαφνικά. Χωρίς πυροτεχνήματα, πόνο, απορία, δέος, θαυμασμό, πάταγο ή ότι άλλο περίμενα ότι θα μου συμβεί μικρός.
Ατυχία, όσοι δεν τα καταφέραν ως εδώ. Και είναι αρκετοί. Και τους λυπάμαι, γιατί τελικά τα 40 τα σπάνε πραγματικά, όπως λένε πια οι μικρότεροι.
Σε μια μέρα έγινα από παιδί κύριος. Με βλέπω στον καθρέπτη και χαμογελάω. Ασπρίζουν οι τρίχες, ζαρώνει το δέρμα, καθαρίζει το βλέμμα.
Έτυχε να γίνω 40 σε πολύ δύσκολες για την ιστορία της γενιάς μου μέρες. Ή έτσι λένε, γιατί εγώ θυμάμαι ζόρια μεγάλα στο σπίτι μας μικρός. Θυμάμαι τη μάνα να μαζεύει λεφτά να μας πάρει αθλητικά. Τη γιαγιά να χοροπηδάει επειδή βρήκε ένα τάλιρο στο δρόμο, να το σφίγγει στον κόρφο της και να περπατάει γρήγορα μη τύχει και της δουν το έγκλημα. Τον παππού να ξυπνάει στις 4 το πρωί και να φεύγει για το καπνομάγαζο, αφού με βάλει να κατουρήσω μη τυχόν και τα κάνω πάνω μου στο κρεβάτι. Θυμάμαι το ψυγείο άδειο, να έχει τα ελάχιστα μέσα. Τα μακαρόνια να φεύγουν στη στιγμή, τη σαλάτα να αδειάζει κάτω από το επίμονο βλέμμα των παππούδων, γιατί έπρεπε να στεγνώσει το λάδι με το ψωμί για να μας πιάσει. Θυμάμαι τα ροδάκινα,, να μας τα δίνουν τσάμπα στο σχολείο, χυμούς σε μεγάλους κυλινδρικούς τενεκέδες να κατρακυλάνε τα σοκάκια κάθε μεσημέρι, θυμάμαι να μην υπάρχει βενζίνη, γιατί δεν υπήρχαν λεφτά και να πηγαίνουμε στο προορισμό μας με λεωφορείο, θυμάμαι την σπιτονοικοκυρά να φεύγει φωνάζοντας απογοητευμένη γιατί δε μαζεύτηκαν τα λεφτά για το πετρέλαιο. Θυμάμαι τα παιδιά να γελάνε και να κυνηγιούνται, να παίζουν, να θαυμάζουν, να ερωτεύονται, να αγαπούν να θέλουν και να μην έχουν, να μην μπορούν. Θυμάμαι τον πετροπόλεμο, το κρυφτό, το τοπικό παιχνίδι μπίνγκο, μια δική μας εκδοχή με ένα άδειο κουτάκι αναψυκτικό. Τι άλλαξε.
Τώρα ξέρουμε. Γνωρίζουμε τι θα μπορούσαμε να έχουμε και μας λείπει. Τότε δε ξέραμε. Δεν μας ένοιαζε κιόλας. Γεμίσαμε τα σπίτια μας με πράγματα και αδειάσαμε τις ψυχές μας από τα θαύματα. Μια πετσέτα κι ένα μαγιό ήταν αρκετά. Άντε και ένα ραδιοφωνάκι. Κάθε μεσημέρι η Παναγία κατέβαινε όλη στη θάλασσα. Τώρα επιβάλλεται το σετ μπάνιου. επιβάλλεται η πλαζ. Το φρέντο. Το μοχίτο, τα σφηνάκια.
Ας πάω στην αρχή και ας πω ότι όχι δεν είναι κακά τα 40. Μου αρέσουν πιο πολύ από τις άλλες μεγάλες δεκαετίες των είκοσι και των τριάντα γιατί τώρα ξέρω.
Ξέρω τι δε πρέπει να με νοιάζει και ας είμαι μπλεγμένος ως τα αυτιά με δουλειές και υποχρεώσεις. Δίνω αξία στην αγκαλιά. Ξέρω ότι όλα είναι εφήμερα. Ξέρω πια ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα και πρέπει να βιαστούμε και να κάνουμε όσο πιο πολλά μπορούμε από όσα θέλουμε. Ή να προσπαθήσουμε. Ακόμη κι αν πεθάνουμε προσπαθώντας αυτή η διαδικασία θα μας αποζημιώσει. Τι άλλαξε.
Αλλάξανε οι φίλοι. Αλλάξανε τα αρώματα, οι γεύσεις, οι εικόνες η μουσική. Μεταμορφώθηκαν τα πάντα σε ένα όμορφο σύνολο πραγμάτων. Απέκτησαν αξία τα αντικείμενα όλων των περασμένο χρόνων. Το βινύλιο, η ξεχασμένη κολόνια, τα παλιό αμάξι, ένα σκουριασμένο ποδήλατο, μια ομπρέλα με παλιά χρώματα. Σας λυπάμαι παιδιά του 2000. Δε ξέρετε α ζείτε και πετάτε τις ζωές σας στο ιντερνέτ και τα μέσα κοινωνικής διαβίωσης που λέω εγώ πια. Ζείτε τη ζωή του συνταξιούχου με ελάχιστη δημιουργικότητα, φροντίζοντας να ενημερώσετε τους πάντες για την τρομερή απραγία σας, βγάζοντας φωτογραφίες το εγώ σας, αγνοώντας την τέχνη που ο δημιουργός σας στόλισε τη ζωή σας. Προσπερνάτε θαυμάσια αντικείμενα νιώθοντας τίποτα άλλο παρά αδιαφορία για την ύπαρξή τους και ενδιαφέρεστε μόνο για την ταχύτητα μετάδοσης της άχρηστης πληροφορίας για το γενετικό όργανο της όμορφης στην τάξη και την δραστηριότητα του. Όπως και ΄γω, και πολλοί άλλοι θα κοιτάξετε πίσω σας και σεις κάποια στιγμή και για τούτο σας λυπούμαι. Γιατί θα δείτε έναν άσπρο τοίχο και δε θα είστε οπλισμένοι με την τρέλα μας, την τρέλα που θα σας έκανε να δείτε αυτόν τον τοίχο αν και άσπρο όμορφο, αν και ίσιο γεμάτο καμπύλες, την τρέλα που θα σας έκανε να τον αγαπήσετε. Δεν κοιμάστε με τα λόγια του πειρατή στο ραδιόφωνο, δεν ξεφυλλίζετε εικόνες, όνειρα, προτάσεις, συγγραφέων. Δεν επιδιώκετε την γνώση παρά μόνο στηρίζετε τον κόσμο σας σε απόψεις άλλων άμοιρων που ανακαλύπτουν τον κόσμο στα λόγια στείρων διαφημιστών. Η φθορά του γένους μας έχει αρχίσει από την στιγμή που σας απαγορεύτηκε η πρόσβαση στη γνώση, ψυχολογικά και όχι νομικά. Από τη στιγμή που το βόρειο πολικό Σέλας για εσάς είναι μια εικόνα σε ένα screens aver και όχι ένα ονειρικό ταξίδι που μαζεύεις ευρώ, ευρώ για να το κάνεις κάποτε και το συζητάς με φίλους πάνω από ένα χάρτη. Από τη στιγμή πω ο Κινέζος σημαίνει iphone και όχι ένα ονειρικό ταξίδι σε έναν άλλο πολιτισμό.
Έγινα σαράντα και δε με νοιάζει και πολύ. Κατάφερα και είμαι καλύτερα από κάθε άλλη φορά, κατάφερα και μου αρέσω. Κατάφερα και έχω όσα θέλω γύρω μου και τίποτα από αυτά δεν είναι υλικό. Κατάφερα και δε με νοιάζει αν θα ζήσω άλλη μια μέρα για μένα, αλλά αγωνιώ να ζήσω άλλη μια μέρα δίπλα στην οικογένεια μου.
https://www.youtube.com/watch?v=YoX6n0beYL4
0 σχόλια :