Θυμάμαι τον καιρό που κοιμήθηκα πέντε χρονώ περίπου και ξύπνησα δεκάξι. Είχα φορτώσει το κεφάλι μου με όλα εκείνα τα προβλήματα που μου ΄βαζε η μάνα μου και η ζωή μου όλη. Να ΄χω τα νύχια καθαρά, να ΄μαι διαβασμένος, να ξέρω την προπαίδεια του οχτώ που όλο την ξεχνούσα, να βάζω την ποδιά σωστά να μη με μαλώνει ο παπαδάσκαλος, να γυρνάω στο σπίτι μου νωρίς, να τρώω το φαί μου, να πίνω το γάλα μου, να κοιμάμαι στις οχτώ, σαν την
προπαίδεια, να είμαι έτοιμος το πρωί στις οχτώ, να το πάλι, να πλένω τα δόντια μου καλά, να κατουράω πριν τον ύπνο, να ΄μαι καλό παιδί, να μην περνάω την Κουντουργιώτου που ΄χε φορτηγά και θα με λιώνανε, να μη φωνάζω, να μην αντιμιλάω... με αυτά και με ΄κείνα ξύπνησα δεκάξι χρονών. Με ένα μαλλί περίεργο, με φίλους, με γέλια με κλάματα, ωραίος τύπος θυμάμαι, μου άρεσα. Ερωτευόμουν ότι είχε όμορφα μάτια και χαμόγελο, αλλά και πάλι το κεφάλι μου σιγά σιγά γέμιζε με προβλήματα, καβγάδες, τσαμπουκάδες, μαλώματα στο σπίτι, περίεργες συμπεριφορές απ΄τους γονείς, προβλήματα στη δουλειά του πατέρα τα οποία ερχόταν όλα στο σπίτι, και τι ξέραμε εμείς; Μόνο να τρώμε και να πίνουμε, άλλος τραβούσε το λούκι. Έπεσα για ύπνο έτσι ένα βράδυ, μ'αυτά και με κείνα ξύπνησα στο πανεπιστήμιο. Το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, οι καφέδες άφθονοι. Μια καρέκλα στον Θερμαϊκό είχε πάνω τ΄όνομά μου. Οι σερβιτόροι με ξέρανε με το μικρό και φέρνανε τον καφέ δίχως να ρωτάνε. Τα Κεράνης ήταν πάντα δυο, ανασφάλεια μη μείνω, δεν τα είχαν όλα τα περίπτερα βλέπεις. Να περάσω το μάθημα, να δώσω στατιστική, στρατηγική, μάρκετινγκ, δίκαιο επιχειρήσεων... τι να λέμε τώρα, γεμάτο το κεφάλι μου προβλήματα, αδιέξοδα, άγχος, τι θα γίνει άν... Έπεσα να κοιμηθώ μια μέρα λοιπόν και ξύπνησα φαντάρος, 4-6 στο Λουτράκι με ένα μάτσο ηλίθιους να με σκυλοβρίζουν γιατί δεν είπα δυνατά το Αλτ και το τι εις ει. Κάμψεις, τρέξιμο, εκπαίδευση, νάρκες, γέφυρες, σφαίρες, όπλα, άρματα, κράνη, φίλοι, χαμόγελα, κλάματα, φωνές, ένταση, ασκήσεις, περιπέτεια, μεταθέσεις, νεοι τόποι, νησιά, βουνά, φυλάκια, νέες φάτσες, αγάπη, φιλία, ομόνοια, γέλια, μουσική, χοροί, κουράστηκα και έπεσα για ύπνο και ξύπνησα τριάντα χρονών. Άγχος, τι θα γίνει, τι θα κάνω. Κόντρες στη δουλειά, τίποτα δεν έκανα σωστά, κόντρες στο σπίτι, δεν ήμουν ποτέ αρκετός για κανέναν. όλοι θέλανε το κάτι παραπάνω. Αποφάσεις, πίεση, γάμος, σπίτι, παιδιά, γιατί δεν έρχονται τα παιδιά, μετά ξαφνικά ήρθανε και αυτά, αρρωστήσανε, γίνανε καλά, μεγαλώσανε ήρθαν κι άλλα. Προβλήματα συνέχεια, χρήματα, κληρονομικά, υποθέσεις άλυτες, δυσεπίλυτες, εντάσεις, ταξίδια, θυμός, ζήλια, κούραση, εξάντληση... ξανακοιμήθηκα και ξύπνησα σαράντα... με τρια παιδιά, κοιτώντας πίσω και μετανιώνοντας για ένα μόνο πράγμα, για όλες τι μέρες ύπνου, που δεν έζησα λίγο ακόμη εκείνες τις στιγμές που πέρασαν και τότε ησύχασα στο πέρασμά τους μα τώρα και τι δε θα ΄δινα λίγο να είχα από αυτές. Είναι η ζωή μικρή. Το ακούς από παντού σε όλη τη ζωή σου μα αν δεν το βιώσεις δύσκολα θα το καταλάβεις. Οι ήρωές μου ένας ένα φεύγουν, οι όμορφες στιγμές γίνονται σπάνιες, αλλά εκτιμούνται πιο πολύ. Τη ζωή μου την κατακλύζει η μουσική πια. Η μουσική μου λεει και πως να ζήσω. Πότε να χαρώ και πότε να μελαγχολήσω. Κοιτάω τ΄άστρα πιο συχνά. Σταματάω να δω τον ήλιο να βασιλεύει, δεν αφήνω την στιγμή να παει χαμένη. Φωτογραφίζω για να θυμάμαι, να παγιδεύω τις στιγμές. Δεν αμφιβάλω, δεν υπάρχει χρόνος για αμφιβολία. Ξέρω πως σιγά -σιγά θα κουραστώ και θα πρέπει να πέσω πάλι για ύπνο, μα δε ξέρω πόσο χρονώ πια θα ξυπνήσω και πόσος καιρός θα μου ΄χει μείνει. Ελπίζω σε μια ζωή σαν αυτή του Mitty... ελπίζω μια ζωή με τις αγάπες της ζωής μου δίπλα μου να μου κρατάν το χέρι και στην μεγάλη περιπέτεια να πάω πλήρης, γεμάτος, χαμογελαστός με τους Pink floyd να ουρλιάζουν δίπλα μου το wish you were here για μια τελευταία φορά.
0 σχόλια :