Υπάρχει μια έννοια στην ψυχολογία που ονομάζεται comfort zone. Είναι εκείνο το σημείο όπου όλα σου τα ταμπού, οι ιδιοτροπίες, τα άγχη σου, οι φόβοι και αλλά αρνητικά συναισθήματα είναι τακτοποιημένα ήσυχα και καλά κρυμμένα. Το τέλος αυτής της ζώνης ας πούμε πρέπει να περάσεις όταν παρουσιάσεις την εργασία σου στο πανεπιστήμιο σε εκατό άτομα σε ένα αμφιθέατρο, η όταν πέσεις σε ένα χώρο γεμάτο άτομα, όταν λερωθεις μπροστά σε επισήμους και αλλά τέτοια. Από την άλλη όμως, όπως αποδυκνειεται και στο βίντεο παρακάτω, η ζωή πραγματικά ξεκινά στο τέλος αυτής της ζώνης. Ζείτε και αφήστε αυτούς που δεν μπορούν να λένε.
Σαν παιδιά μεγαλώσαμε κάτω από την φροντίδα των γονιών μας. Σε άλλους περίσσευε η στοργή και σ΄ άλλους ίσως η αδιαφορία. Είχα πολλούς φίλους που μεγαλώσανε μόνοι τους δίχως την συνεχή επίβλεψη των δικών τους όπως καλή ώρα εγώ. Όμως και στις δυο ακραίες περιπτώσεις ήταν εκείνοι οι γονείς που βάλανε τις κόκκινες γραμμές στη ζωή μας για το τι είναι επιτρεπτό και τι είναι ανεπίτρεπτο. Φυσικά και εκείνοι κουβάλησαν ετούτους τους κανόνες από τους δικούς του γονείς και έτσι όπως το πρωτόγονο ένστικτο μας προειδοποιεί πάντα για τη φωτιά, έτσι οι κανόνες της ντροπής μας σταματάνε από το είμαστε ο εαυτός μας την στιγμή όπου όλο μας το κορμί και η ψυχή παρακαλάει γι΄ αυτό.
Πόσες φορές δεν ακούσαμε τη μάνα μας να λέει, ΄΄μη σταμάτα σε βλέπουνε΄΄ή ΄΄πως κάνεις έτσι παιδί μου σαν απροσάρμοστο είσαι΄΄και άλλα τέτοια γλυκά λογάκια.
Στην εποχή μου ας πούμε, δεν υπήρχε ούτε ένα παιδί χορευτής μπαλέτου και σίγουρα αν κάποιου η μάνα είχε αυτήν την ατυχία θα την έδειχνε όλη η πόλη, εκτός και αν... εκτός και αν διέπρεπε σε αυτό που έκανε ο κανακάρης της, τον έδειχνε και κάνα κανάλι, έπαιρνε και καμία διάκριση οπότε τότε φεύγαμε από το κανάλι της ντροπής και μεταβαίναμε σε ετούτο της διασημότατος.
Είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους δεν φερόμαστε όπως πραγματικά θέλουμε και μαζικοποιούμαστε μαζί με το υπόλοιπο κοπάδι ώστε κανείς να μη μας κρίνει. Από εκεί πηγάζει όλος αυτός ο φόβος. Η κρίση του τρίτου, να μη μας δουν, να μη μας σχολιάσου και νιώσουμε τον χλευασμό τους πάνε μας. Από μικρό ντυνόμουν εκκεντρικά. Μου άρεσε ότι θα έβγαινε στη μόδα σε δυο τρία χωνιά μπροστά. Αυτό είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα τα μάτια της πόλης πάνω μου και σχόλια του τύπου ΄΄ποθημένος΄΄΄΄αυτός με το καπέλο΄΄κλπ να με τριγυρνάνε. Το θέμα μας είναι όμως ότι τελικά, όλοι μα όλοι τους αρέσει το διαφορετικό και το καινούργιο κάποια στιγμή και όλοι δοκιμάζουν ένα άλλο χρώμα, ρούχο η στιλ κάποια στιγμή στη ζωή τους, ευρισκόμενοι να υποκύπτουν στην μόδα την οποία προ πολλοί χλευάσανε.
Για εμένα ο άνθρωπος ζει πολύ λίγο τελικά. Αυτά τα 70 - 90 χρόνια που μας διαθέτει (όχι και με μεγάλη βεβαιότητα) η ζωή μας είναι ελάχιστα για να τα σπαταλάμε πίσω από ταμπού και ντροπές. Φυσικά δεν εννοώ να τρέξεις αύριο νωρίς το πρωί την ομόνοιας φορώντας μόνο ένα στρίνγκ και ας σε λένε Βαγγέλη, όμως αν αυτό σε κάνει ευτυχισμένο και χαρούμενο (να το κοιτάξεις βέβαια κάπου) αλλά ναι. Κάν'το. Φόρα το καπέλο που θες. Άσε το μούσι. Βάλε το σκουλαρίκι. Κάνε το τατουάζ. Χόρεψε, ω χόρεψε όσο θέλεις, όπου θέλεις. Τραγούδα. Χαμογέλα. Φάε, πάχυνε, αδυνάτησε. Γίνε αυτό που θέλεις. Ο υπερήρωας που φανταστικές μικρός, ο ροκ τραγουδιστής. Ζήσε τη ζωή σου όπως την ονειρεύτηκες όταν σου επιτρεπόταν τα όνειρα και ξέχνα τα ταμπού, την λογοκρισία και τους περιορισμούς που θέτει η κάθε μικρή η μεγάλη κοινωνία, διότι αυτά όλα είναι που σε καθηλώνουν καταπιεσμένο σε μια ζωή η οποία δε σου αρέσει.
Θα ήθελα να ζήσω τις μέρες όπου δεν θα κριθώ από το ποιον αγαπάω, ποιος με αγαπάει, αν έχω βάψει το δέρμα μου ή φοράω ροζ πουκάμισο, αν είμαι δυνατός η αδύνατος και όλα αυτά που προσέχουμε σε έναν άνθρωπο αντί αυτών που πραγματικά πρέπει.
Αν κάποτε γίναμε σατανάδες στη ζωή μας, ήταν οι μέρες που χλευάσαμε σαν άνθρωποι κάποιον για την εμφάνισή του, όταν τον δείξαμε γιατί φορούσε γυαλιά, η ήταν άσχημος, ή φτωχικά ντυμένος, ή ντροπαλός ή ότι άλλο το διαφορετικό από τη μάζα που μας έβαλε η μάνα μας να ζήσουμε με ασφάλεια.
Δεν υπάρχει το διαφορετικό, είμαστε όλοι ίδιοι και όλοι λίγο πολύ θέλουμε το ίδιο πράγμα. Να αγαπάμε και να αγαπηθούμε. Να φάμε, να πιούμε να διασκεδάσουμε, να εξασφαλίσουμε τα παιδιά μας, να ζήσουμε μια όμορφη ζωή και να φύγουμε σε ειρήνη, αφήνοντας πίσω ομορφιές.
0 σχόλια :