Μαδριτη, ξανα και ξανα και ξανα...

Περπάτησα τους ίδιους δρόμους. Μύρισα, είδα, γέυτηκα τη μπύρα, τη σοκολάτα, τους ανθρώπους τα χαμόγελα, την ποιητική ομιλία... Είδα αλλαγές, στα πάντα. Έχουν και αυτοί πρόβλημα βλέπεις. Μεγάλα καράβια, μεγάλες πόλεις, μεγάλες φουρτούνες. Τα μαγαζάκια είναι σχετικά άδεια, η plaza de major δεν είχε κόσμο να περπατάει, πρώτη φορά την είδα τόσο άδεια. Θυμάμαι εκεί να έχω γνωρίσει ένα δυο υπέροχους ζωγράφους, να μιλώ μαζί τους προσπαθώντας να καταλάβω τι λένε μέσα σε φωνές απο κόσμο. Σήμερα κανείς. Ήταν πραγματικά άδεια.


Στη Μαδρίτη γνώρισα τη Τζαζ απο κοντά. Στη μαδρίτη ερωτέυτηκα τη ζωή. Το design. Την ομορφιά. Τη γεύση. Στη μαδρίτη ξανα ερωτεύτικα τη ζωή. Εκεί είμαι και τώρα που γράφω αυτά τα λίγα λόγια, χωρίς να έχω την ευκολία να στολίσω τα γραπτά μου όσο πρέπει, και της πρέπει πολύ. Αύριο θα παω για 16η φορά στο μουσείο του Prado, αυριο ίσως κρυφά αγκίζω ένα πικάσο, ένα θεοτοκόπουλο αν και είναι δύσκολο. Αύριο θα περπατήσω ώρες ασταμάτητα, θα πιω,θα ξαναπιώ και θα φωνάξω στην υγειά σου Μαδρίτη και θα σου την ευχηθώ πραγματικά μέσα απο την ψυχή μου. Είμαι τυχερός που η δουλειά μου με φέρνει τακτικά εδώ. Είμαι τυχερός που γνώρισα αυτή την πόλη έτσι όπως την γνώρισα, με τα καλά της φορεμένα, με μουσική σε κάθε της γωνιά, με χρώμα, εικόνα και ελευθερία που τυφλώνουν ψυχές. Έχω πολλά να πω, αλλά τα αφήνω σε ένα και μόνο Μαδριλέζικο τραγουδάκι...

Related Items